ภายในตำหนักเจาหยาง แสงตะวันสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างลายฉลุ ตกลงบนโต๊ะหนังสือไม้หนามจินซือ
ซูเย่าเย่าทอดกายลงบนโต๊ะ ในมือกำกิ่งหลิวไหม้เกรียมไว้ต่างดินสอถ่าน
นางขีดเขียนวาดเส้นลงบนกระดาษสาชั้นดี เป็นภาพพิมพ์เขียวสลับซับซ้อนที่คนโบราณมิอาจเข้าใจ
“โครงสร้างลูกโม่หมุนของปืนแก็ตลิ่ง คงต้องปรับปรุงให้รัดกุมกว่านี้อีกหน่อย”
“วิทยาการถลุงเหล็กของแคว้นต้าหยวนยังล้าหลังนัก หากจะให้ลำกล้องทนทานต่อแรงดันสูงและความร้อน จำเป็นต้องใส่หินน้ำแข็งทิพย์ลงไป”
“อัตราส่วนการกลั่นดินดำก็ต้องจัดส่วนผสมเสียใหม่ มิเช่นนั้นจะเกิดลำกล้องระเบิดได้ง่าย”
ซูเย่าเย่ากัดด้ามพู่กันพลางคำนวณข้อมูลต่างๆ บนกระดาษอย่างรวดเร็ว
คิดไปคิดมา ใบหน้างามราวหยกสลักก็ห่อเหี่ยวลง
ทุนรอนหมดแล้ว!
แม้นางจะเพิ่งได้ส่วนแบ่งจากการริบทรัพย์เสนาบดีตรวจการฝ่ายซ้ายจากบิดาทรราชถึงเจ็ดหมื่นห้าพันตำลึงก็ตาม
รวมกับวัตถุดิบพื้นฐานที่คราก่อนได้มากจากการซื้อของแบบไม่ต้องจ่ายตำลึงที่ป้อมเฮยเฟิง นับว่าพอแก้ขัดไปได้บ้าง
แต่นี่คือการสร้างอาวุธร้อนพลังทำลายล้างสูงนะ!
[เจ็ดหมื่นห้าพันตำลึงฟังดูมากมาย ทว่าเมื่อต้องสร้างสายการผลิตขึ้นมาจริงๆ แล้ว ยังมิพอยัดซอกฟันด้วยซ้ำ!]
[อย่าว่าแต่อย่างอื่นเลย แค่ไปประกาศตั้งค่าหัวซื้อแร่หายากและชิ้นส่วนในตลาดมืด ก็ต้องทุ่มเงินเท่าภูเขาทองคำ]
[ไม่ดีแล้ว ข้าต้องหาทางเพิ่มเงินทุนอีก]
ซูเย่าเย่าลูบคางท้วมกลมของตน สมองน้อยๆ คิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ใคร่ครวญว่าในเมืองหลวงยังมีขุนนางทุจริตผู้ใดให้เชิญเข้าตรวจค้นได้อีก
“องค์หญิง! องค์หญิงรัชทายาท!”
ชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิท นางน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในตำหนัก สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“เรื่องอันใด? มีผู้ใดนำเงินมาส่งให้ข้าอีกแล้วหรือ?”
ซูเย่าเย่าดวงตาเปล่งประกาย โยนดินสอถ่านในมือทิ้ง
“องค์หญิง เหตุใดยังมีกะจิตกะใจคิดถึงเงินทองอีกเล่า!”
ชุ่ยเอ๋อร์ร้อนใจจนกระทืบเท้า “คนจากจวนแม่ทัพใหญ่เข้าวังมาแล้วเพคะ!”
แม่ทัพใหญ่หลินเจิ้นสง?
ซูเย่าเย่าเลิกคิ้ว
เมื่อคืนนี้นางเพิ่งพาพี่ชายที่หาได้ง่ายๆ ไปขนคลังอาวุธยุทโธปกรณ์ด้านนอกของอีกฝ่ายจนว่างเปล่า