ผู้ชาย
ราชาหนี้
คนสูบบุหรี่จัด
ไม่กดชักโครก
ไม่ผิดกฎหมาย
ขาเยอะ
คนฟ้าทะลุ
ดาวดัง
ร่มคุ้มกัน
เงินเก่า
ผี
ผู้หญิง
คนอินหยาง
นักปรุงยา
ผีน้ำ
ยักษ์รากษส
นักวิทยาศาสตร์
ครูใหญ่
ทนายความ
แม่ม่ายดำ
คุณหญิง
เจ้าลัทธิ
พวกนี้มันอะไรกันวะ?
ตอนที่หวังป้าเทียนกำลังเหม่ออยู่ มือถือของเขาก็จู่ๆ ก็สั่นขึ้นมา
หวังป้าเทียนหยิบออกมาดู
เป็นข้อความ
เป็นการโอนเงินผ่านธนาคาร
เมื่อกี๊ มีบัญชีแปลกหน้าโอนเงินหนึ่งล้านเหรียญต้าเอี๋ยนมาให้เขา
หนึ่งล้านทั้งดุ้น!
หวังป้าเทียนจ้องเลขศูนย์ยาวๆ บนหน้าจอ แล้วเงยหน้ามองอู่หยูไห่ที่ยังคุกเข่าอยู่
“ปู่ นี่เงินแกให้ฉันเหรอ?”
อู่หยูไห่รีบส่ายหัว
“สอบติดมหาวิทยาลัยจิงไห่ ทางมหาวิทยาลัยมีเงินรางวัลให้จริง แต่คนละหนึ่งแสน แถมต้องผ่านบัญชีมหา’ลัย กระบวนการไม่เร็วขนาดนั้นหรอก”
“แบบนี้ก็สนุกสิ”
ในตอนนั้นเอง ข้อความที่สองก็มาถึง
[หนึ่งล้านคือเงินมัดจำ คนยี่สิบคนในลิสต์นี้ ถ้าทำสำเร็จ จะโอนอีกสิบล้านเข้าบัญชีนาย]
หวังป้าเทียนจ้องข้อความนี้แล้วยิ้ม
มีคนให้ลิสต์เขา
มีคนโอนเงินให้เขา
ถ้ายังไม่เข้าใจก็โง่แล้วแหละ
นี่มันจ้างเขาไปแกล้งคนยี่สิบคนนั้นไง
เขายกกระดาษ A4 ขึ้นมาดูชื่อพวกนั้นอีกครั้ง
ราชาหนี้
คนฟ้าทะลุ
ร่มคุ้มกัน
แม่ม่ายดำ
เจ้าลัทธิ
ฟังจากฉายาพวกนี้ ไม่มีใครเป็นคนดีเลยสักคน
คนที่ได้ชื่อเสียงแบบนี้ในที่แบบมหาวิทยาลัยจิงไห่ จะเป็นคนดีอะไรได้?
เห็นได้ชัด
สำหรับบางคนในมหาวิทยาลัยจิงไห่ มีบางเรื่องที่พวกเขาไม่สะดวกจะลงมือเอง
หรือพูดง่ายๆ ก็คือ การทำตามขั้นตอนปกติมันไปไม่รอด
เหมือนการรับมือกับพวกอันธพาลที่จัดการยาก คนดีๆ จะไปคุยด้วยเหตุผลก็ไร้ประโยชน์
ต้องหาพวกนักเลงที่โหดกว่า พวกเจ้าถิ่น
แต่หวังป้าเทียนไม่คิดว่า ที่มหาวิทยาลัยจิงไห่ สถาบันอันดับหนึ่งของต้าเอี๋ยน
ที่แบบนี้ จะมีพวกที่ต้องให้เขา เจ้าใหญ่ของโรงเรียน มาจัดการด้วย
ก่อนหน้านี้เขายังพอมีความหวังกับมหาวิทยาลัยนี้อยู่บ้าง
ตอนนี้ ก็แค่นั้นแหละ
“หวังป้าเทียน”
เสียงของอู่หยูไห่ดังขึ้นกระทันหัน
“เด็กเอ๊ย พวกเขาจะเอาแกเป็นเครื่องมือ!”
หวังป้าเทียนมองเขา แล้วหัวเราะลั่น
ใช่ พวกนี้เอาเขาเป็นเครื่องมือ แต่ก็มอบเป้าหมายการแกล้งต่อไปให้เขาด้วย
ตราบใดที่มีคนให้แกล้ง ตราบใดที่มีเป้าหมาย
จะถูกเอาเป็นเครื่องมือหรือไม่ หวังป้าเทียนไม่แคร์
สองเดือนฤดูร้อนอันโหดร้ายผ่านไปในพริบตา
วันที่ 25 สิงหาคม เหลือเวลาอีก 5 วันก่อนเปิดเทอมอย่างเป็นทางการ
ไช้เสี่ยวจวินยืนอยู่หน้าประตูเหนือของมหาวิทยาลัยจิงไห่ เงยหน้าขึ้น ตัวสั่นเทาไปทั้งตัว
เธอตื่นเต้น!
ผ่านประตูมหาวิทยาลัยที่ดูสง่างามนั้น เธอถึงขั้นสามารถเห็นทะเลสาบระยิบระยับอยู่ด้านหลัง
แสงแดดกระทบผิวน้ำ เป็นประกายเหมือนทองคำทีละแผ่น จนตาเธอแสบ
มหาวิทยาลัยจิงไห่
สถาบันชั้นยอดของต้าเอี๋ยน
สร้างล้อมรอบทะเลสาบ แบ่งออกเป็นห้าโซนใหญ่ ตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ กลาง บวกกับเกาะสุริยะ เกาะจันทรา เกาะดารา สามเกาะกลางทะเลสาบ
พื้นที่รวมกว่า 31,200 หมู่
แค่มหาวิทยาลัยแห่งเดียว ก็เหมือนกับเมืองหนึ่งเลย
ยิ่งไปกว่านั้น พอคิดถึงคนที่เธอรักที่สุด หวังป้าเทียนที่ได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตในที่แบบนี้ด้วยกันในอนาคต ไช้เสี่ยวจวินก็อยากจะร้องไห้
ถึงแม้ไช้เสี่ยวจวินจะหาหวังป้าเทียนมาทั้งฤดูร้อน แต่ก็ไม่ได้เจอแม้แต่เงา
แต่ช่างมันเถอะ
ขอแค่อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เธอก็ต้องเจอเขา
เธอเชื่อมั่นอย่างนั้น
ตอนที่ไช้เสี่ยวจวินกำลังฝันถึงอนาคตอยู่
“เห้ย เห้ย ดูท่าทางเธอสิ เป็นรุ่นน้องใหม่หรือเปล่า?”
ทันใดนั้น เสียงผู้ชายเจ้าชู้ก็ดังขึ้นข้างหูเธอ
ไช้เสี่ยวจวินหันขวับ
ไม่รู้ว่าตอนไหน ตรงหน้าเธอมีผู้ชายผอมๆ ผมสั้นซอย นุ่งแจ็กเก็ตขนเป็ดสีชมพูบางๆ กับกางเกงวอร์มสีดำยืนอยู่
ตอนที่ผู้ชายคนนั้นมองเธอ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยแววตาสะใจ ราวกับกำลังสำรวจอะไรสนุกๆ
แต่ที่ทำให้ไช้เสี่ยวจวินตะลึงกว่าคือ ยานพาหนะของเขา
มันเป็นของที่ดูคล้ายรถไฟฟ้า แล้วก็คล้ายมอเตอร์ไซค์ บนหัวรถยังติดสติกเกอร์ดีเซปติคอนอีกด้วย
ทันใดนั้น ไช้เสี่ยวจวินก็นึกถึงพวกหนุ่มๆ สายซ่าในเมืองที่เธอเคยเห็นตอนเด็กๆ
มหาวิทยาลัยจิงไห่ก็มีคนสายซ่า มีคนแนวนี้ด้วยเหรอ?
ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นอยู่นะ
“นี่มัน Yadea X5 จ้ะ”
หนุ่มเจ้าชู้เห็นเธอมองรถ ก็ตบเบาะอธิบาย
“เป็นสัตว์ประหลาดไซเบอร์ตรอนที่ฉันชอบที่สุดจ้ะ”
ไช้เสี่ยวจวินตั้งสติได้ แล้วถอยหลังอย่างระวังตัวครึ่งก้าว
“เธอ...เธอเป็นใคร?”
“เฮ้ย อย่าตื่นเต้นสิ อย่าตื่นเต้น”
หนุ่มคนนั้นโบกมือ
“ฉันแค่เห็นเธอยืนเหม่ออยู่หน้าประตู ก็เลยถามไถ่ด้วยไมตรี เธอก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจิงไห่เหรอ?”
ไช้เสี่ยวจวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า
“นักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง มารายงานตัว”
เธอหยิบจดหมายตอบรับออกมา ยื่นให้เขาดู
หนุ่มเจ้าชู้โผล่เข้ามาดูคล้ายๆ แล้วคิ้วก็เลิกสูงทันที
“โอ้โห! ไช้เสี่ยวจวิน สาขาภาษาและวรรณคดีจีน เธออยู่โซนตะวันตกนี่นา!”
“นี่คือประตูเหนือ รุ่นน้อง ต่อให้เดินทะลุทะเลสาบไปโซนตะวันตก ก็ต้องสี่กิโลเมตรจ้ะ”
สี่กิโลเมตร?
ไช้เสี่ยวจวินตะลึง
เธอรู้ว่ามหาวิทยาลัยจิงไห่ใหญ่ แต่พอแปลงเป็นระยะทางจริงๆ แล้ว ไช้เสี่ยวจวินถึงรู้ว่ามันใหญ่ขนาดไหน
“แล้ว...แล้วฉันจะไปยังไง?”
“เดิน?”
“เดินไปไม่ไหวหรอกจ้ะ เดินไปขาคงหัก ต้องนั่งรถ นั่งรถบัสในมหาวิทยาลัยจ้ะ”
“รถบัสในมหาวิทยาลัยมีจ้ะ ประมาณครึ่งชั่วโมงคันหนึ่ง ไม่ทันน่ะ คันก่อนเพิ่งออกไป”
หนุ่มคนนั้นกางมือ ยักไหล่
“เพราะงั้นเธอต้องรอตรงนี้จ้ะ รอตากแดดครึ่งชั่วโมงจ้ะ”
ไช้เสี่ยวจวินฟังแล้วทั้งคนก็เหี่ยวเฉา
แดดปลายเดือนสิงหาคมโหดร้ายมาก ยืนมาแค่นี้ เสื้อด้านหลังเธอเปียกเหงื่อเป็นวงใหญ่แล้ว
ตากแดดอีกครึ่งชั่วโมง เธอคงเป็นลมแน่ๆ
“แต่”
“เห็นเธอสวยขนาดนี้ พอดีฉันจะไปกินข้าวที่โรงอาหารตะวันตกเหมือนกัน ไปส่งเธอได้จ้ะ”
ไช้เสี่ยวจวินตาเป็นประกาย
“จริงเหรอ? เธอจะพาฉันไป?”
แต่พอพูดออกมา เธอก็ถอยหลังครึ่งก้าวทันที
“เดี๋ยวนะ เธอจะมาจีบฉันหรือเปล่า?”
“ฉันเคยได้ยินมา”
“ในมหาวิทยาลัยมีผู้ชายรุ่นพี่เยอะแยะ พอถึงฤดูเปิดเทอมก็ไปนั่งเฝ้าหน้ามหา’ลัย รอหลอกเด็กใหม่ผู้หญิง”
“แล้วก็ใช้ความไม่ชินพื้นที่ของพวกเธอ หาโอกาสทำคะแนน นี่มันเป็นพฤติกรรมที่น่าละอายมาก”
หนุ่มคนนั้นฟังจบก็หัวเราะ
“ว้าว คุณไช้ ฉันยอมรับว่าเธอสวยจ้ะ แต่...”
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วจงใจกวาดตามองไช้เสี่ยวจวินขึ้นลง
“เธอไม่ใช่สเปกฉันจ้ะ ถ้าจะให้พูดตรงๆ เธอยัง ‘เด็ก’ เกินไปจ้ะ!”
หน้าของไช้เสี่ยวจวินแดงฉานขึ้นมาทันที
“แล้วก็”
หนุ่มคนนั้นหันกลับมา น้ำเสียงจริงจังขึ้น
“ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เธอเป็นคนใหญ่คนโตในมหาวิทยาลัยนี้ มีชื่อเสียงมาก ผู้คนเรียกเธอว่า ‘คุณหญิง’”
“ถ้าเธอไม่ไว้ใจ พอถึงโรงอาหารโซนตะวันตก เธอเลี้ยงข้าวฉันมื้อหนึ่งก็ได้จ้ะ เป็นค่าน้ำมัน”
ค่าตอบแทนเล็กน้อยแบบนี้ ไช้เสี่ยวจวินจะปฏิเสธได้ยังไง
เธอพยักหน้า แล้วนั่งซ้อนท้าย Yadea X5 คันนั้น
“อ้อ”
จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ “ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลย”
“ฉันเหรอ?”
หนุ่มคนนั้นหันหน้ามา
“ฉันชื่อโจวฮ่าว”
เขาพูดจบ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้อีก
“อ้อ ว่าแต่ เธอมีสองหยวนไหม? เหรียญก็ได้ ฉันจะไปซื้อน้ำเย็นที่ตู้หยอดเหรียญข้างๆ แดดมันแรงจริงๆ”
บ่ายต่อมา โจวฮ่าวพาไช้เสี่ยวจวินไปโซนตะวันตก รับห้องพัก หอบข้าวของ และไปกินข้าวที่โรงอาหารตะวันตกอีกมื้อหนึ่ง
อาหารในโรงอาหารไม่แพง โดยประมาณมื้อละสิบบาท
ไช้เสี่ยวจวินแย่งกันจ่าย
โจวฮ่าวก็ไม่เกรงใจ เอา ถาดข้าว กินอย่างเอร็ดอร่อย
ทุกอย่างราบรื่นดี
แต่เมื่อตกเย็น ตอนที่ไช้เสี่ยวจวินจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แล้วเปิดมือถือดูยอดเงินในบัญชีเป็นนิสัย
เธอถึงกับชะงัก
ยอดเงินในบัญชีของเธอตอนนี้ เหลือไม่ถึงหนึ่งร้อยบาทแล้ว
เกิดอะไรขึ้น?
ในเวลาเดียวกัน
ในหอพักชายแถวโซนตะวันตกแห่งหนึ่ง
อ้วนดำหัวโตคนหนึ่งเดินเข้าไปหาโจวฮ่าว
“เฮ้ย ราชาหนี้ วันนี้ไม่เห็นแกเลย ไปทำอะไรมาวะ? ไม่ออกไปหนีหนี้ที่ไหนอีกหรอกนะ?”
โจวฮ่าวพิงพนักเก้าอี้ นั่งไขว่ห้าง
“หนีหนี้?”
เขาหัวเราะเยาะ
“ฉันวันนี้ออกไปหาเงินมานี่หว่า!”
……