ตอนหกโมงเช้าที่ประตูโรงเรียนมัธยมปลายอู่หยวนที่หนึ่ง เหล่านักเรียนนับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองอยู่ใต้สายตาของสาธารณชน
"โอ้โห้!~อ๊าา ฉันผิดไปแล้ว!"
"ได้โปรด! ได้โปรด! อย่าทำแบบนี้อีกเลย!"
"อื้ม~อ๊า! เจ็บ! เจ็บจริงๆ นะ! ถ้าเธอยังลงแรงแบบนี้อีก ท้องน้อยนี่ ท้องน้อยมันจะเปลี่ยนไปน่ะสิ!"
"ได้โปรดเถอะ ได้โปรด! ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ! ขอพักก่อน! ขอพักแป๊บเดียวก็พอ! แค่เธอหยุดลงมือ ฉันยอมทำทุกอย่างเลย! จริงๆ นะ! อ๊าา!"
"ถ้ายังเป็นแบบนี้อีก มันจะกลายเป็นอะไรแปลกๆ จริงๆ นะ!"
อย่างไรก็ตาม แม้หลี่เยว่ เด็กสาวผู้มีผมเปียสองข้างซึ่งสวมชุดนักเรียนของโรงเรียนอู่หยวนที่หนึ่งจะอ้อนวอนเพียงไหน
ในตอนนี้ หวังป้าเทียนผู้เป็นต้นเหตุกลับยังไม่หยุดการกระทำของตัวเอง
อ้อ ไม่สิ พูดให้ถูกก็คือ
มันคือเท้า
วินาทีต่อมา
หวังป้าเทียนต่อหน้าต่อตาเหล่านักศึกษานับไม่ถ้วนของโรงเรียนอู่หยวนที่หนึ่ง ก็เหวี่ยงลูกถีบสายฟ้าจักรวาลอันยิ่งใหญ่เข้าไปที่ท้องน้อยของหลี่เยว่อีกครั้ง
ไม้เท้าของเขานี้หนักหน่วงและทรงพลัง ตกอยู่ภายใต้การโจมตีนี้
ร่างของหลี่เยว่ที่ยังส่งเสียงครวญครางได้อยู่ก็หดตัวลงทันทีราวกับกุ้งต้มสุก
เมื่อเห็นภาพอันโหดร้ายนี้ เหล่านักเรียนโดยรอบต่างอุทานด้วยความตกใจ แล้วก็...
เริ่มส่งเสียงเชียร์!
ใช่แล้ว เมื่อเห็นภาพอันโหดร้ายนี้ ฝูงชนที่โอบล้อมกันเป็นชั้นๆ แน่นหนา กลับไม่มีใครเข้าไปห้ามปราม แต่กลับพากันส่งเสียงเชียร์
ในเวลาเดียวกัน ไม่ไกลออกไป ยังมีเด็กสาวคนหนึ่งที่มีผมยุ่งเหยิงยืนนิ่งอยู่เป็นพยานในเหตุการณ์นี้
เด็กสาวคนนั้นชื่อไช้เสี่ยวจวิน
เดิมทีไช้เสี่ยวจวินมีผมเปียใหญ่สองข้างยาวถึงเอว แต่ตอนนี้ข้างซ้ายยังอยู่ ส่วนข้างขวากลับถูกใครบางคนตัดขาดจากโคนจนเหลือแต่ตอหยาบๆ พาดอยู่บนไหล่
ปฏิกิริยาของเหล่านักเรียนรอบข้างนั้นง่ายดาย ไม่ใช่เพราะพวกเขาอำมหิตหรือโหดร้าย
แต่เป็นเพราะเด็กสาวหลี่เยว่ที่กำลังถูกหวังป้าเทียนทำร้ายต่อหน้าธารกำนัลอยู่นี้ ไม่ใช่คนดีอะไร
เพียงสิบนาทีก่อนหน้านี้ หลี่เยว่ยังเป็นเจ้าใหญ่ของห้องเจ็ด โรงเรียนอู่หยวนที่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าหือ
ในฐานะเจ้าใหญ่ประจำห้อง แม้หลี่เยว่จะมีฐานะทางบ้านดี แต่ทว่านิสัยกลับค่อนข้างจอมขมขื่นและใจแคบ
เธอชอบตั้งฉายาให้คนอื่น การพูดจาเหยียดหยามเพื่อนร่วมชั้นต่อหน้าธารกำนัลยิ่งเป็นเรื่องปกติ
และเมื่อเช้านี้เอง ไม่นานก่อนหน้านี้ หลี่เยว่กำลังพาลูกพรรคพวกไปรังแกไช้เสี่ยวจวินอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน
แผนการที่เธอเตรียมไว้ให้ไช้เสี่ยวจวินในวันนี้นั้นง่ายดาย
นั่นก็คือการตัดผมเปียใหญ่ที่อีกฝ่ายเก็บไว้ถึงสามปี
แล้วก็ให้ลูกพรรคพวกของตัวเองรุมถลกกางเกงของอีกฝ่ายต่อหน้าธารกำนัล ให้อีกฝ่ายได้อับอายขายหน้าครั้งใหญ่!
แต่การกระทำของหลี่เยว่เพิ่งจะไปได้ครึ่งทางก็ถูกผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งเข้ามาขัดขวาง
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้ชายคนนี้ยังมีกำลังแรงราวกับวัวกระทิง ง่ายดายมากที่เขาจะเตะลูกพรรคพวกที่เธอเรียกมานั้นทีละคนจนกลายเป็นกุ้งเหมือนต้มสุก
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังไม่มีมารยาทเป็นอย่างยิ่ง ลงไม้ลงมือกับผู้หญิงด้วยความโหดเหี้ยมไม่ไว้หน้า
โหดร้ายทารุณเป็นอย่างยิ่ง แถมยังจะตัดผมของเธอทั้งหมดต่อหน้าธารกำนัลให้อับอายอีกด้วย
เรื่องเลยกลายเป็นฉากที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อครู่
วินาทีต่อมา ต่อหน้าธารกำนัลอีกครั้ง
ฝ่าเท้าของหวังป้าเทียนก็ประทับลงบนท้องน้อยของหลี่เยว่อีกครั้งโดยไม่ปรานี
ไม้เท้านี้หนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งก่อน ถีบจนร่างของเธอกลิ้งไปถึงสามตลบ กระโปรงชุดนักเรียนเปิดออก เผยให้เห็นกางเกงขาสั้นลายตุ๊กตาหมีการ์ตูน
ในที่สุด หลี่เยว่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
"พี่! พี่ครับ! ผมรู้แล้วว่าผิด! ผมไม่ได้ตั้งใจจะลงไม้ลงมือกับสาวของพี่จริงๆ นะครับ! ขอโทษทีเถอะ! ขอโทษที!"
เมื่อพูดจบ ไม้เท้าที่สี่ที่หวังป้าเทียนกำลังจะถีบลงมาก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศอย่างกะทันหัน
"สาว? สาวอะไร?"
"ก็...ก็เธอไง!"
หลี่เยว่ยื่นนิ้วชี้ไปที่ไช้เสี่ยวจวิน
"ไช้เสี่ยวจวิน! เธอไม่ใช่แฟนของพี่เหรอ? เมื่อกี้พี่ไม่ใช่เพราะเธอถึงได้ตีผมเหรอ?"
หวังป้าเทียนมองตามทิศทางที่หลี่เยว่ชี้ แล้วเป็นครั้งแรกที่มองไช้เสี่ยวจวินอย่างจริงจัง
"แฟน?"
"ไม่ใช่หนิ ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นเลย"
"ไม่ใช่...พี่ครับ...พี่ไม่รู้จักเธอเหรอ?"
"ไม่รู้จัก"
"ไม่รู้จักเธอแล้วพี่ยังออกหน้าช่วยเธออีกเหรอ?! ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์?"
"ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์บ้าอะไร!"
แกนี่มันจะทำให้ฉันกลายเป็นคนดีไปได้ยังไงเนี่ย!?
คำพูดของหวังป้าเทียนทำให้หลี่เยว่พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
"แล้ว...แล้วทำไมล่ะ!"
"พี่ก็ไม่รู้จักเธอ! พี่ก็ไม่ใช่แฟนเธอ! แล้วพี่มีสิทธิ์อะไรมาตีผม! มีสิทธิ์อะไร!"
เหตุผลที่ฉันตีแกนั้นง่ายมาก
เพราะฉันคือผู้ชายที่กำลังจะเป็นเจ้าใหญ่ของโรงเรียนอู่หยวนที่หนึ่ง
ในโรงเรียนของฉัน บนพื้นที่ของฉัน
แกกล้าดียังไงมารังแกคนอื่นต่อหน้าต่อตาฉัน? แกดูถูกฉันหรือเปล่าเนี่ย?!
แล้วก็เป็นอย่างนี้ ภายในระยะเวลาเพียงหนึ่งวัน
นักเรียนใหม่ของโรงเรียนอู่หยวนที่หนึ่งอย่างหวังป้าเทียนก็โด่งดังไปทั่วทั้งโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม ในฐานะเจ้าใหญ่ของโรงเรียนอู่หยวนที่หนึ่ง ในเวลาต่อมา หวังป้าเทียนไม่เพียงไม่ได้รับการดูถูกและเสียดสีจากเหล่านักเรียนนับไม่ถ้วน หากยังได้รับความเคารพนับถืออย่างมากอีกด้วย
เพราะเจ้าใหญ่ของโรงเรียนคนนี้ค่อนข้างพิเศษ
"หัวหน้าใหญ่! หัวหน้าใหญ่! เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน! ไอ้หลิวเหนิงนั่นมันเป็นฆาตกรนะ!"
เสียงของหลิวฮ่าว ลูกน้องหน้าใหม่ที่หวังป้าเทียนเพิ่งรับมานั้นสั่นเทา
"ได้ยินว่าก่อนจะย้ายมาโรงเรียนเรา เขาเคยใช้มือเปล่าต่อยคนโตจนตายในร้านเน็ตคาเฟ่มาคนหนึ่งแล้วนะ ยังเป็นครูของเขาอีกด้วย เราหลบๆ กันหน่อยดีกว่าไหม?"
เมื่อได้ยินดังนั้น หวังป้าเทียนก็หัวเราะ
"หลบๆ หน่อย?"
"พูดเล่นหรือเปล่า? ถ้าแค่เพราะกลัวตายแล้วไม่กล้ารังแกใครล่ะก็ งั้นจะต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว?"
วินาทีต่อมา ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากเชื่อของเหล่าลูกน้องนับไม่ถ้วน หวังป้าเทียนก็เดินอย่างช้าๆ ไปที่มุมหนึ่งของแถวสุดท้าย
ไม่มีคำพูดไร้สาระใดๆ
เขาตบหน้าไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรงโดยตรง
แฉ่ก!
เสียงที่กังวานดังก้องไปทั่วห้องเรียน
ทุกคนต่างตะลึงงัน
พวกเขาไม่อยากเชื่อ
ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนกล้าบ้าระห่ำไปรังแกฆาตกรโดยไม่รู้จักตายจริงๆ
รวมถึงหลิวเหนิง นักเรียนย้ายเข้ามือใหม่ที่เป็นฆาตกรคนนั้นด้วย
หลิวเหนิงยังคงมึนงง
วินาทีต่อมา ไม่ว่าเขาจะมึนงงแค่ไหน
หวังป้าเทียนก็คว้าผมของอีกฝ่ายไว้โดยตรง แล้วกระแทกลงบนโต๊ะเรียนอย่างแรง
ตุบ!
เพียงชั่วพริบตา บนใบหน้าที่ทั้งบูดเบี้ยวของอีกฝ่าย น้ำตา น้ำมูก น้ำลาย อะไรก็ตามก็กระเด็นกระจายไปทั่ว
ในตอนนี้ นักเรียนย้ายเข้ามือใหม่ก็ได้รู้สึกตัวขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง
นั่นก็คือไอ้เด็กบ้าระห่ำที่อยู่ตรงหน้านี้กำลังจะลงมือกับเขาจริงๆ
พูดเล่นหรือเปล่า?
ไอ้เด็กบ้า! แกหาที่ตายจริงๆ! แกรู้ไหมว่าฉันคือ—
แฉ่ก!
แต่ทว่า หลิวเหนิงพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกหวังป้าเทียนตบหน้าอีกครั้งเป็นการตอบแทน
ฝ่ามือนี้หนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งก่อน
มุมปากของนักเรียนย้ายเข้ามือใหม่ฉีกขาดทันที เลือดไหลตามคางหยดลงบนโต๊ะเรียน
"ฆาตกรแล้วยังคิดจะเรียนหนังสืออีกเหรอ? แกดูจะหยิ่งยโสเกินไปหน่อยไหม?"
จากนั้น ต่อหน้าต่อตาเพื่อนร่วมชั้นทุกคน หวังป้าเทียนก็เอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่อยู่บนโต๊ะของไอ้หมอนี่ แล้วฉีกทีละหน้าจนหมด แล้วก็โปรยลงบนหัวของมัน
"เฮ้ๆ ฆาตกรยังจะเขียนการบ้านอีกเหรอ? แกคิดจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจริงจังหรือไงเนี่ย?"
...
...