ยามนี้ลู่หยวนกำลังมุ่งหน้าไปยังย่านเก่าของเมืองอำเภอ
เมื่อก้าวเท้าออกไป ต้นไม้และโขดหินสองข้างทางก็พร่าเลือนเป็นเงาวูบไหว ล่าถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว เสียงลมหวีดหวิวข้างหู เพียงสามก้าว เขาก็มาถึงปากตรอกแล้ว
ชาวบ้านละแวกย่านเก่าถูกอพยพไปหมดแล้ว อีกทั้งตรอกซอกซอยยังสลับซับซ้อน มีสิ่งกีดขวางมากมาย จึงสามารถใช้พื้นที่ต่อกรกับปีศาจและมารได้อีกนาน
นี่เองเป็นเหตุให้เขาเลือกมาที่นี่เป็นที่สุดท้าย
เดิมทีคิดว่าสถานการณ์ที่นี่คงสาหัสไม่น้อย ทว่าเพิ่งมาถึงปากตรอก เสียงกรนเป็นจังหวะสม่ำเสมอก็ดังเข้าหู
เสียงหายใจเข้าออกไม่ดังนัก แต่มั่นคงสม่ำเสมอ
ลู่หยวนชะงักฝีเท้า เหลือบมองไปด้านข้าง
ใต้ต้นไม้เก่าตรงปากตรอก มีคนหนึ่งผมเผ้ารุงรัง สวมชุดคลุมดำยับย่น นอนหลับสนิทอยู่บนเก้าอี้หวาย
กลางปากถนน ฮั่นชิวไป๋นำศิษย์ตำหนักเดือนขาวกลุ่มหนึ่งกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับฝูงปีศาจ
ถนนปูหินลื่นไปด้วยเลือดปีศาจ กำแพงลานบ้านริมถนนพังไปสามด้าน ชายคาบ้านกระเบื้องถูกกระแทกจนแตกไปครึ่งหนึ่ง เศษกระเบื้องกับไม้หักกระจัดกระจายเต็มพื้น
ซากปีศาจนับร้อยนอนเกลื่อนถนน บ้างถูกดาบฟันตาย บ้างถูกเกาทัณฑ์ยิงทะลุกะโหลก บ้างไม่มีบาดแผลทั่วร่าง แต่สิ้นใจลงอย่างไร้สุ้มเสียง
เหล่าศิษย์ตำหนักเดือนขาวรุมโจมตีปีศาจอย่างดุดัน แสงดาบเงากระบี่ เสียงคำรามและเสียงกรีดร้องประสานกันเป็นระลอก
แม้ศิษย์หลายคนจะบาดเจ็บ แต่ขวัญกำลังใจยังฮึกเหิม แนวรบมั่นคงแข็งแกร่ง ค่อย ๆ บีบปีศาจให้ถอยไปจนถึงมุมอับของตรอก
ฮั่นชิวไป๋ถือดาบยืนบัญชาการอยู่ด้านข้าง แขนเสื้อซ้ายขาดไปครึ่งหนึ่ง ท่อนแขนมีผ้าพันแผลชุ่มเลือดพันอยู่รอบหนึ่ง