เพียงสองลมหายใจ ลู่หยวนก็ลุกขึ้นยืนได้แล้ว
เขาพ่นเลือดปนฟองออกจากปาก บาดแผลทั่วร่างกลายเป็นรอยแผลสีแดงจาง ๆ และกำลังจางลงให้เห็นด้วยตาเปล่า
พลังเลือดพลังชีพยังคงหมุนเวียนอยู่ภายในร่าง ชะล้างบาดแผลภายในที่ซ่อนลึกต่อไป
เส้นลมปราณที่แตกร้าวและเยื่อพังผืดที่ฉีกขาด ล้วนฟื้นคืนอย่างรวดเร็วภายใต้การชะล้างของพลังเลือดพลังชีพ
ปีศาจศพก้าวออกจากศาลเจ้าเขา แววตาสีเลือดจับจ้องลู่หยวน ก่อนส่งเสียงแหบพร่า
“เลือดของเจ้า...พิเศษจริง ๆ ข้าชอบนัก! ข้าเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้เจ้าต้องตาย!”
“แค่พูดก็คิดว่าจะสาปให้ข้าตายได้หรือ?” ลู่หยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม
ปีศาจศพไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้ามาสังหารทันที
คราวนี้ลู่หยวนไม่รับมือซึ่งหน้า เขาพลิกกายหลบไปด้านข้าง หนามผลึกในมือก่อตัวขึ้นในพริบตา ทว่าไม่ได้รีบยิงออกไป
ก่อนหน้านี้หนามผลึกเพียงแปดเปื้อนคุณสมบัติของ [บุกเบิกฟ้า] แต่บัดนี้เขากำลังถ่ายเทพลังบุกเบิกฟ้าเข้าไปในหนามผลึก
ไม่นานนัก บนผิวหนามผลึกก็ปรากฏแสงแดงเลือนรางขึ้นสายหนึ่ง
ฟิ้ว!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ราวกับสายฟ้าสีแดงพุ่งวาบ
ภายใต้พลัง [บุกเบิกฟ้า] เกล็ดเกราะของปีศาจศพแตกร้าว หนามผลึกปักเข้าที่สะบักขวา ถูกกระดูกขวางเอาไว้
ปีศาจศพคำรามลั่น ไม่รู้ว่ามันเจ็บปวดหรือไม่ แต่การเคลื่อนไหวของแขนขวากลับชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด
ลู่หยวนไม่ผลีผลาม เขาถอยเท้าพรวดพราด คอยถ่วงเวลาและดึงระยะต่อไป
แสงผลึกในฝ่ามือก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว คราวนี้บนผิวหนามผลึกมีแสงแดงเพิ่มขึ้นอีกสาย
ฟิ้ว!
หนามผลึกดอกที่สองปักลงตรงตำแหน่งเดิม ไหล่ขวาของปีศาจศพสั่นสะท้าน เกล็ดเกราะแตกกระจายเป็นบริเวณกว้าง เลือดหนองสีดำทะลักออกจากบาดแผล
“บัดซบ! เจ้ากล้าทำร้ายข้าหรือ!”
ปีศาจศพคำราม ยื่นกรงเล็บตะปบเข้ามา กรงเล็บคมกริบที่เปล่งประกายดำมืดแทงตรงเข้าสู่กลางอกของลู่หยวน