“เจียงปู๋เฉินบรรลุขั้นเปลี่ยนตั้งแต่อยู่หานซานแล้ว ปีศาจขั้นเปลี่ยนทั่วไปแทบต้านวจีเก้าอักษรของเขาไม่ไหวเกินไม่กี่กระบวนท่า แต่หากให้ติดตามลู่หยวนไปยังถ้ำปีศาจชายแดน พลังฝึกตนของเขาก็ยังอ่อนด้อยอยู่บ้าง”
เสิ่นโม่ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ากล่าวว่า “ใต้เท้าเซียวกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง เจียงปู๋เฉินไม่เหมาะจะติดตามลู่หยวนไปยังถ้ำปีศาจชายแดน”
“นิสัยของเด็กคนนี้เกียจคร้าน ไม่ชอบถูกผูกมัด ภายในถ้ำปีศาจแยกกลางวันกลางคืนไม่ออก ด้วยนิสัยเช่นเขาคงทนอยู่ได้ไม่นานก็เบื่อหน่าย”
“อีกทั้งวจีเก้าอักษรแม้จะแข็งแกร่ง แต่ไม่ถนัดการต่อสู้ยืดเยื้อ ในถ้ำปีศาจมีปีศาจปรากฏไม่ขาดสาย การต่อสู้ยืดเยื้อหลายวันเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ไม่เหมาะกับวิธีต่อสู้ของเขา”
เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า
“ตอนนี้ภัยปีศาจในสามอำเภอทางตะวันตกเฉียงใต้แม้จะสงบลงไปมากแล้ว แต่ยังมีรังปีศาจที่ซ่อนอยู่ไม่น้อย ต้องใช้คนตรวจค้นให้ทั่ว”
“เจียงปู๋เฉินเชี่ยวชาญการติดตามและผนึกพลัง ให้เขากวาดล้างพวกปีศาจที่หลุดรอดไปจึงเหมาะสมที่สุด ให้เขาประจำการที่จั่วหลิ่ง ควบคุมดูแลการเก็บกวาดภัยปีศาจที่ยังหลงเหลือในสามอำเภอทางตะวันตกเฉียงใต้ให้เรียบร้อย”
“เช่นนี้นอกจากสำนักปราบมารระดับชิงโจวจะไม่ต้องจัดสรรคนเพิ่มแล้ว ยังทำให้เขาได้แสดงความสามารถในพื้นที่ที่คุ้นเคยด้วย”
เซียวไจ้เยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
“อนุมัติ ร่างคำสั่งได้”
……
ยามเช้าตรู่ ประตูห้องพักในเรือนด้านหลังสำนักงานกิ่งซั่วหยางถูกผลักเปิดเบา ๆ
เฉินหว่านเอ๋อร์เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าผ้าฝ้ายสะอาดที่คนรับใช้ของสำนักงานกิ่งนำมาให้ นางยืนอยู่ใต้ระเบียง มองเงาไม้พุทราที่ทอดลงบนลานภายใต้แสงอรุณ