เจียงปู๋เฉินแหวกม่านรถมองออกไปด้านนอกแวบหนึ่ง ก่อนจะปล่อยม่านลง แล้วเอนหลังพิงผนังรถพลางเอ่ยช้า ๆ ว่า:
“ใต้เท้าลู่ สตรีผู้นั้นคือเฉิงซื่อ ภรรยาของเซียวหาน ประมุขฮูหยินแห่งสำนักกระบี่เหล็ก”
“ชายชราข้าง ๆ แซ่ซุน เป็นผู้อาวุโสของสำนักกระบี่เหล็ก อยู่ในสำนักมาครึ่งค่อนชีวิต”
“ทั้งสองล้วนมีวรยุทธ์ขั้นเปลี่ยน ฐานะในสำนักกระบี่เหล็กรองจากเซียวหานเท่านั้น คราวนี้เมื่อเซียวหานเกิดเรื่อง ผู้ที่พอจะจัดการงานได้ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน”
“ผู้อาวุโสซุน ฮูหยิน”
องครักษ์ปราบมารที่กำลังขับรถกระชากบังเหียน ก่อนพลิกตัวลงจากม้า น้ำเสียงเจือความประหลาดใจ
“เหตุใดจึงไม่รออยู่ในสำนัก กลับลงมาคอยถึงเชิงเขาเล่า”
เฉิงซื่อคล้ายจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่าผู้อาวุโสซุนก้าวออกไปข้างหน้าเล็กน้อย ขวางนางไว้เสียก่อน
สายตาของชายชราหยุดอยู่บนตัวรถชั่วขณะ จากนั้นจึงประสานมือคารวะ
“สำนักกระบี่เหล็กประสบเคราะห์ครานี้ โชคดีที่สำนักงานกิ่งเดินทางมาตรวจสอบความจริง ต้องตรากตรำเดินทางมาไกล สำนักกระบี่เหล็กของข้าจะเสียมารยาทได้อย่างไร”
“ไม่ทราบว่าใต้เท้าท่านใดเดินทางมา พอจะลงจากรถมาสนทนากันได้หรือไม่”
ระหว่างที่เสียงยังไม่ทันขาด ลู่หยวนก็แหวกม่านรถกระโดดลงมา เจียงปู๋เฉินตามลงมาด้านหลัง
สายตาผู้อาวุโสซุนหยุดอยู่บนตัวทั้งสองครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเลยไปยังรถม้าอีกครั้ง
เฉิงซื่อเองก็เงยหน้ามองไปทางรถโดยไม่รู้ตัว แววตาซ่อนความร้อนรนที่ยากจะสังเกตเห็นไว้จาง ๆ
สำนักกระบี่เหล็กเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ ประมุขเซียวหานสมคบกับปีศาจและมารสังหารนายกองปราบมาร แต่กลับไม่เห็นผู้บังคับบัญชาสำนักงานกิ่งมาหรือ?
เจียงปู๋เฉินยืนกอดอกอยู่ข้างรถ มองผู้อาวุโสซุนกับเฉิงซื่อที่ชะเง้อมองรถว่างเปล่า มุมปากกระตุกเล็กน้อย