ม้าไล่ลมควบทะยานไปบนถนนหลวง ราวสายฟ้าสีดำที่พุ่งเลียดพื้นดิน
ลู่หยวนนั่งอยู่บนหลังม้า สายลมยามค่ำคืนพัดชายอาภรณ์สะบัดดังพรึ่บพรับ
จากสำนักงานกิ่งไปถึงสันเขาหินครามมีระยะทางราว 60 ลี้ จุดเด่นของม้าไล่ลมคือการวิ่งทางไกล ส่วนการเร่งความเร็วในระยะสั้นนั้นไม่ได้น่าประทับใจนัก
ด้วยความเร็วในยามนี้ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วยามกว่าจะไปถึง
ครึ่งชั่วยาม!
ผักเหลืองคงเน่าเสียกันพอดี!
ลู่หยวนอดขมวดคิ้วไม่ได้
เวลานานเกินไป ย่อมเกิดเรื่องแปรผันได้มากมาย ไม่รู้ว่าเมื่อไปถึงแล้ว ปีศาจกับมารจะยังอยู่ในเหมืองหรือไม่
ราวกับสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของผู้เป็นนาย ม้าไล่ลมส่งเสียงร้องยาว ก่อนเร่งความเร็วขึ้นจนถึงขีดสุด
ต้นไม้สองข้างทางหลวงถอยร่นวูบวาบ เสียงลมข้างหูหวีดหวิวราวฟ้าร้อง
สันเขาหินคราม
ใต้แสงจันทร์ ฮั่นชิวไป๋พิงก้อนหินยักษ์ หอบหายใจอย่างหนัก
เขาวิ่งมาเต็มครึ่งชั่วยาม ปอดแทบระเบิด
แต่ไม่กล้าหยุด และหยุดไม่ได้
เงาดำสามสายที่ตามหลังมาราวกับหนอนชอนไชกระดูก สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
เขาวิ่งผ่านช่องเขาแห่งหนึ่ง แล้วพบหน้าผาอยู่เบื้องหน้า
หน้าผาไม่สูงนัก ทว่าด้านล่างเป็นลานหินระเกะระกะ ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ หากกระโดดลงไป ต่อให้ไม่ตายก็ต้องพิการ
เขากัดฟัน กำลังจะอ้อมไปทางข้าง ๆ เงาดำทั้งสามก็โอบล้อมเข้ามาจากสามทิศพร้อมกัน หนีบเขาไว้ตรงกลาง
ทั้งสามล้วนอยู่ขั้นเริ่มต้นระยะกลาง
ในยามปกติ เพียงคนใดคนหนึ่งก็สามารถซ้อมฮั่นชิวไป๋จนไม่รู้ทิศทางแล้ว
ตอนนี้พวกมันรุมมาพร้อมกันสามคน อย่าว่าแต่หนีเลย แม้แต่โอกาสร้องขอชีวิตก็ไม่มี
ฮั่นชิวไป๋พิงผนังหน้าผา มองเงาร่างทั้งสามที่ค่อย ๆ ขยับเข้ามา มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่น