ข้าอยู่กรมปราบมาร: มีแต่ฆ่า ไม่มีปรานี

ตอนที่ 112 อยู่ในสำนักปราบมาร คำแดงติดกาย สังหารเท่านั้นไม่ไว้ชีวิต

7 นาที· 1.6K คำ

เหล่าศิษย์หอคอยกระบี่ต่างหันมอง

ก็เห็นลู่หยวนนั่งอยู่ใจกลางวังวนแก่นวิญญาณ แรงกดดันของขั้นเปลี่ยนสายหนึ่งแผ่ทะลักออกจากร่างเขาไม่ขาดสาย

แรงกดดันกวาดกระจาย เหล่าศิษย์หอคอยกระบี่ต่างตื่นตะลึง

ขั้นเปลี่ยน?!

เพิ่งเข้าวังใต้ดินไขกระดูกวิญญาณมาได้แค่ 3 วัน เขาก็บรรลุขั้นเปลี่ยนแล้ว?!

สีหน้ากู้เจี้ยนซวงพลันเปลี่ยนไปอย่างยิ่ง ภายในดวงตาสะท้อนภาพเงาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแรงกดดันอันเกรียงไกร

ชั่วขณะที่สะพานฟ้าดินถูกเปิดออก แก่นวิญญาณทั่วทั้งวังใต้ดินราวกับถูกดึงดูด พากันหลั่งไหลไปทางลู่หยวน เหล่าศิษย์หอคอยกระบี่ไม่อาจดูดซับได้แม้แต่น้อยอีกต่อไป

กู้เจี้ยนซวงกำหมัดแน่น ความคับแค้นพลุ่งพล่านขึ้นบนใบหน้า

เป็นไปไม่ได้!

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

เขาคือศิษย์เอกแห่งสำนักกระบี่ชางอู่ ผู้บรรลุขั้นความลึกลับสูงสุด ทั้งยังเคยได้รับคำชมจากประมุขสำนักว่าเริ่มมีเค้าลางแห่งขั้นเปลี่ยนแล้ว

แต่เค้าลางก็เป็นเพียงเค้าลาง ตราบใดที่ยังไม่ก้าวข้ามธรณีประตูนั้น ก็ยังไม่ใช่ขั้นเปลี่ยน

แม้ถูกเมล็ดมารกัดกร่อนจนระดับการบำเพ็ญลดฮวบ แต่เขายังคงยึดมั่นในมรรคจิต ขอเพียงวังใต้ดินไขกระดูกวิญญาณยังอยู่ การบรรลุขั้นเปลี่ยนก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างเป็นธรรมชาติ

แต่ตอนนี้ ลู่หยวนกลับดูดแก่นวิญญาณทั่วทั้งวังใต้ดินจนแห้งเหือดต่อหน้าต่อตาเขา ทั้งยังเปิดสะพานฟ้าดินต่อหน้าเขาอีกด้วย

ขั้นเปลี่ยน!

กู้เจี้ยนซวงรู้สึกคับแค้นใจอย่างยิ่ง

ความคับแค้นเอ่อล้นขึ้นจากส่วนลึกในใจ ราวกับชะตากรรมถูกช่วงชิงไปต่อหน้า แต่กลับไม่มีที่ให้ร้องทุกข์

เพราะเหตุใด?

เพราะเหตุใดลู่หยวนจึงบรรลุขั้นเปลี่ยนในวังใต้ดินไขกระดูกวิญญาณได้?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป