เมื่อลู่หยวนเก็บท่อนกระดูกหักนั้นไป ถ้ำกระดูกทั้งแห่งก็คล้ายสูญเสียสิ่งค้ำจุน
ผนังกระดูกรอบด้านส่งเสียงคร่ำครวญราวกับแบกรับไม่ไหว รอยร้าวแผ่จากห้องกระดูกออกไปดุจใยแมงมุม
ลึกเข้าไปในถ้ำกระดูก กำแพงกระดูกซึ่งขาดพลังต้นกำเนิดค้ำจุนเริ่มพังถล่มเป็นบริเวณกว้าง เศษกระดูกขาวโถมลงมาราวกับฝนกระหน่ำ
「ไป!」
ลู่หยวนคว้าตัวเจียงปู๋เฉินที่ยังยืนเหม่ออยู่หน้าแท่นกระดูกไว้ แล้วกระทืบเท้าคราหนึ่ง ร่างก็พุ่งไปไกลหลายจั้ง
ผู้อาวุโสซุนเองก็ตอบสนองไม่ช้า ร่างวูบผ่านทางเดินกระดูกที่กำลังถล่มลงมา ดุจแสงกระบี่
ทั้งสามเพิ่งพุ่งทะลุค่ายกลลวงตาบนผนังหินตรงปากถ้ำกระดูกออกมา ภูเขาด้านหลังก็พลันส่งเสียงครืนสนั่นกึกก้อง
ถ้ำกระดูกทั้งแห่งพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง บริเวณกลางเขายุบตัวกลายเป็นหลุมยักษ์ เศษหินกับกระดูกขาวปะปนกัน กลิ้งกรูลงมาตามรอยแยกบนภูเขา
โชคดีที่เขตภูเขาแถบนี้ไร้ผู้คน หมู่บ้านที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้ การถล่มจึงไม่ส่งผลกระทบต่อผู้บริสุทธิ์
ผู้อาวุโสซุนใช้กระบี่เหล็กยันกาย หอบหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนหันกลับไปมองภูเขาที่ถล่มลง ใบหน้าแก่ชราฉายความรู้สึกซับซ้อนของผู้รอดชีวิตจากหายนะ
กระบี่เหล็กแม้หัก เจตจำนงกระบี่ยังไม่ขาด ประมุขจากไปแล้ว ความเป็นธรรมก็คืนกลับมาแล้ว
ในค่ำคืนเดียว สำนักกระบี่เหล็กสูญเสียมากมาย แต่ก็ได้คืนชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ให้ประมุข
เมื่อกลับถึงสำนักกระบี่เหล็ก ซุ้มประตูหินเขียวยังคงตั้งสงบนิ่งอยู่เชิงเขาเตี้ย
ฮูหยินประมุขสำนัก เฉิงซื่อ ยืนอยู่ใต้ประตูสำนัก ครั้นมองเห็นร่างผู้อาวุโสซุนเดินมาจากทางขึ้นเขาแต่ไกล สีหน้าก็หม่นหมองลงเล็กน้อย
ผู้อาวุโสซุนเดินเข้ามา ลังเลอยู่นานกว่าจะเอ่ยเสียงขรึมว่า 「ประมุข...พบแล้ว」