ข้าอยู่กรมปราบมาร: มีแต่ฆ่า ไม่มีปรานี

ตอนที่ 309 อยู่ในสำนักปราบมาร พกคำสีชาดติดกาย สังหารเท่านั้นไม่ไว้ชีวิต

7 นาที· 1.7K คำ

ไม่อาจโทษราชันปีศาจเหล่านี้ได้ อย่างไรเสีย ใครจะคาดคิดว่าราชันปีศาจเกล็ดทมิฬ ผู้เหิมเกริมในเขตรกร้างมานานหลายปี จะมาตายด้วยน้ำมือลู่หยวน?

ใครจะคาดคิดอีกว่าลู่หยวนไม่เพียงสังหารราชันปีศาจเกล็ดทมิฬ แต่ยังฉวยโอกาสกวาดล้างสัตว์กลายพันธุ์สายปีศาจหลายสิบตัวในซากโบราณสถาน พร้อมราชันปีศาจผู้เฝ้าคุ้มกันไปจนหมดสิ้น?

นั่นที่ไหนกันคือการสำรวจซากโบราณสถาน นี่มันปล้นบ้านชัด ๆ

ราชันปีศาจเหล่านี้แน่นอนว่าย่อมคิดไม่ออก เพราะพวกมันไม่เคยมองลู่หยวนได้อย่างทะลุปรุโปร่งเลย

พวกมันรู้เพียงว่าลู่หยวนแข็งแกร่ง แต่ไม่รู้ว่าแข็งแกร่งถึงเพียงใด

เสียงของลู่หยวนดังก้องไปทั่วฟ้าดิน ราวกับค้อนยักษ์กระหน่ำใส่หน้าผากของราชันปีศาจทุกตน แม้แต่ผู้ที่อยู่ขั้นเวหาจุดสูงสุดก็ยังมึนงงไปชั่วขณะ

ราชันปีศาจเกล็ดทมิฬผู้สูงส่งไร้ผู้ใดเทียบในวันวาน กลับถูกผู้บัญชาการปราบมารซึ่งเป็นมนุษย์สังหารลง

ความแตกต่างอันรุนแรงเช่นนี้ทำให้ราชันปีศาจทุกตน ณ ที่นั้นสมองขาวโพลน ไม่อาจเข้าใจภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าได้เลย

ไม่ว่าอย่างไร หลังจากวันนี้เป็นต้นไป นามของลู่หยวนย่อมสะเทือนไปทั่วทั้งเขตรกร้าง

แม้แต่เหล่าตัวประหลาดเฒ่าที่หลับใหลอยู่ในส่วนลึกของเขตรกร้าง เกรงว่าภายหน้าพอได้ยินชื่อนี้ก็ยังต้องหวาดระแวง ยากจะเกิดความดูแคลนขึ้นได้อีก

สำหรับราชันปีศาจขั้นเวหาส่วนใหญ่แล้ว ข่าวนี้หาใช่เรื่องน่ายินดีไม่

อย่างไรเสีย นั่นหมายความว่าขุมอำนาจบริเวณรอบนอกของเขตรกร้างได้เปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ในเวลานี้ ฟ้าดินผืนนี้เงียบกริบไร้สุ้มเสียง

สังหารราชันปีศาจขั้นมรรคาได้หนึ่งตนภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ฝีมือเช่นนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อน ชวนให้เหลือเชื่อและน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป