สำนักงานกิ่งอำเภออู๋ โถงใหญ่เรือนหลัง
องครักษ์ปราบมารสิบกว่าคนกับนายกองปราบมารอีกสองคนล้อมวงนั่งอยู่รอบโต๊ะโป๊ยเซียนหลายตัว ทุกสายตาจับจ้องไปยังทิศทางเดียวกัน
บนบันได ชายวัยกลางคนใบหน้าเหลี่ยมไหล่กว้างยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง เสื้อคลุมแพรลายเมฆสีม่วงแดงเข้มบ่งบอกฐานะของเขาอย่างชัดเจน
จ้าวอู่ ผู้บังคับบัญชารักษาการแห่งอำเภออู๋
แม้จะไม่ใช่ตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ในสำนักงานกิ่งอำเภออู๋ทั้งหมด ไม่มีใครไม่ยอมรับนับถือเขา
“ท่านจ้าว เรียกพวกเรามาที่นี่ มีเรื่องใดหรือขอรับ?”
นายกองปราบมารผู้มีใบหน้าดูสุขุมเป็นผู้เอ่ยถามขึ้นก่อน
จ้าวอู่ประคองถ้วยชาไว้ในมือ แล้วยิ้มบาง ๆ อย่างสงบนิ่ง
“พวกเจ้าหลายคนล้วนร่วมงานกับข้าจ้าวอู่ในอำเภออู๋มาหลายปี โดยเฉพาะเหล่าโจว แฟ้มบันทึกแต้มบุญคุณของสำนักงานกิ่งแห่งนี้ เจ้าจัดการมาโดยตลอด”
โจวเช่อผู้มีใบหน้าสุขุมประสานหมัดคารวะ “ท่านจ้าวมีอะไรก็กล่าวมาตรง ๆ เถิด ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นพวกเดียวกัน”
จ้าวอู่จิบชาแล้วเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “คราวนี้เมืองหลินชวนเกิดภัยปีศาจอาละวาด อำเภออู๋ของเรามีสันเขาหินครามคั่นอยู่กับเมืองหลินชวนเพียงลูกเดียว คลื่นปีศาจที่หลงเหลือจึงทะลักเข้ามาถึงไม่น้อย”
“สำนักงานกิ่งของเรามีพี่น้องบาดเจ็บหลายคน เหล่าจางถูกอสรพิษวัวขั้นเริ่มต้นระดับสูงสุดชนจนซี่โครงหักสามซี่ ระหว่างเฝ้าประตูเมืองทางเหนือ จนถึงตอนนี้ขาของจางฝานก็ยังลงจากเตียงไม่ได้...”
“ทั้งยารักษาบาดแผล ค่าเยียวยา และการซ่อมแซมแนวป้องกันเมือง สิ่งใดบ้างที่ไม่ต้องใช้แต้มบุญคุณ? สิ่งใดบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน?”
เขาวางถ้วยชาแล้วกวาดตามองทุกคน
“เมื่อเช้าข้าพบรถม้าของสำนักปราบมารบนถนนหลวง เป็นรางวัลแต้มบุญคุณที่สำนักปราบมารระดับชิงโจวมอบให้จิ้นสิ้วฝางแห่งเมืองหลินชวน ในนั้นมีทั้งโอสถ วัสดุวิญญาณ และเคล็ดวิชา”