จ้าวอู่เปลือกตากระตุกวูบ ความสงบนิ่งบนใบหน้าพลันมลายหายไปในชั่วพริบตา
เดิมทีเขาคิดจะยื่นฎีกาออกไปก่อน เพื่อแสดงละครให้พอเป็นพิธี
ทว่าลู่หยวนกลับยกเท้าก้าวออกมา เพียงก้าวเดียวก็ข้ามระยะหลายจั้งมาปรากฏตรงหน้า ร่างกายราวกับเคลื่อนย้ายในพริบตา
สีหน้าจ้าวอู่เปลี่ยนไปฉับพลัน เขาร้องลั่น
「ช้าก่อน!」
ทว่าลู่หยวนมีแววตาเย็นชา มือใหญ่สีเทาซีดตวัดฟาดออกไปตรง ๆ พลังวิญญาณที่ห่อหุ้มฝ่ามือพลันทะลักออกมาดุจห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง
ในสถานการณ์คับขัน จ้าวอู่ทำได้เพียงยกแขนทั้งสองขึ้นป้องกัน
ปัง!
เสียงทุ้มหนักดังประหนึ่งระฆังถูกกระแทก พลังฝ่ามือทะลวงกระดูกแขน พุ่งทะลุเข้าสู่ทรวงอก ซัดร่างเขาปลิวออกไปทั้งคน
ร่างของเขากระเด็นถอยหลังราวกับกระสุนปืนใหญ่ ชนโต๊ะเก้าอี้จนแตกกระจาย ก่อนทะลุกำแพงด้านหลัง เศษอิฐเศษกระเบื้องร่วงกราวลงมา
ภายในโถงใหญ่พลันตกอยู่ในความเงียบงัน
คนกว่าสิบคนที่เมื่อครู่ยังพยักหน้าเห็นด้วย รวมถึงโจวเช่อ ต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
จ้าวอู่เผยสีหน้าเจ็บปวด ก่อนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เขาจ้องมองเงาร่างในชุดคลุมดำด้วยความตื่นตะลึง
ลู่หยวนสะบัดแขนเสื้อยาว แววตาเย็นชา รอบกายเปล่งประกายผลึกวูบวาบ หนามผลึกหลายสิบเล่มปรากฏคมกริบ ลอยค้างกลางอากาศ ปลายแหลมทั้งหมดหันตรงไปยังเงาร่างในซากปรักหักพัง
「จ้าวอู่」
น้ำเสียงของลู่หยวนเย็นเยียบ หนามผลึกส่องประกายเจิดจ้า แผ่จิตสังหารรุนแรงราวกับพร้อมพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ
「กล้าแย่งของจากมือข้า รนหาที่ตายยังไม่รู้จักเลือกสถานที่อีกหรือ?」
จ้าวอู่หน้าซีดเผือด ฝืนทนความเจ็บปวดจากกระดูกหักเอ็นขาด ค้ำตัวลุกขึ้นจากกองอิฐหิน