ลู่หยวนเตะจี้ผิงชวนที่อยู่แทบเท้าออกไป ก่อนกวาดสายตามองเหล่าศิษย์สำนักชางหลานที่หน้าซีดเผือด
「ลักขโมยตราประทับและป้ายราชการ ตามกฎหมายต้าเฉียนมีโทษประหาร ครั้งนี้แค่สั่งสอนให้เขาจดจำเท่านั้น」
「ข้าบอกไปแล้วว่า ภายในหนึ่งชั่วยามข้าต้องเห็นศพปีศาจปลา ตอนนี้พวกเจ้ามีเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม」
ได้ยินเช่นนั้น เหล่าศิษย์ต่างพากันลนลาน
จี้ผิงชวนหมดสติไปแล้ว ให้พวกเขาทำลายค่ายกลจับปีศาจภายในครึ่งชั่วยามอย่างนั้นหรือ?
ต่างอะไรกับสั่งให้พวกเขาไปตาย?
ไม่ได้ ต้องกลับสำนัก!
ตอนนี้มีแต่ต้องไปตามเจ้าสำนักมา!
「พวกเจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว!」
เสียงหญิงสาวดังมาจากด้านบนตลิ่ง น้ำเสียงเผยความโกรธเกรี้ยวอย่างไม่ปิดบัง
ลู่หยวนหันไปมอง เห็นศิษย์หญิงในชุดสีน้ำเงินจ้องเขาเขม็งด้วยความโกรธ เบื้องหน้านางมีสตรีวัยกลางคนในชุดกระโปรงยาวสีขาวเดินนำอยู่
สตรีผู้นั้นดูแลตนเองเป็นอย่างดี กระโปรงยาวขับเน้นเรือนร่างอรชร ผมเกล้าสูงปักปิ่นหยกเขียวเอียงไว้ข้างหนึ่ง แม้กาลเวลาล่วงเลยก็ยังคงมีเสน่ห์
เกิงจงเดินเข้ามาข้างกายลู่หยวน แล้วกล่าวเสียงเบา
「ใต้เท้าลู่ สตรีผู้นี้คือเจ้าสำนักชางหลานคนปัจจุบัน หลิ่วชางหลาน ผู้บำเพ็ญขั้นเปลี่ยน」
「สำนักชางหลานเชี่ยวชาญวิชาวารี เจ้าสำนักทุกรุ่นล้วนใช้สมญา ‘ชางหลาน’ สืบทอดมาถึงมือนางเป็นรุ่นที่สี่แล้ว」
「พวกเรารังแกกันเกินไปหรือ?」
เจียงปู๋เฉินกวาดตามองอีกฝ่าย ก่อนกล่าวเสียงเย็น
「สำนักชางหลานรับงานกำจัดปีศาจ รับวัตถุวิญญาณจากสำนักงานกิ่งหานซานไปแล้ว แต่กลับขึ้นราคากลางคัน ตอนนี้ยังกล้ากลับคำกล่าวหาว่าพวกเรารังแกกันเกินไปอีกหรือ?」