สิ้นเสียงคำกล่าว ราชันหุ่นศิลาพลันชูทวนศิลาขึ้นเหนือศีรษะสูงลิ่ว
พลังปีศาจหลั่งไหลเข้าสู่ตัวทวนดุจมหานทีที่พังทลายคันกั้น ทวนศิลาซึ่งหลอมสร้างจากแก่นแร่ธาตุมานานหลายร้อยปีพลันลุกไหม้ แผ่แสงเจิดจ้าบาดตาประหนึ่งดวงตะวันอันรุ่งโรจน์
ลำแสงพุ่งทะยานจากพื้นดิน กระแทกทะลุเพดานอุโมงค์แร่อย่างสนั่นหวั่นไหว แทบจะทะลวงอุโมงค์โบราณทั้งสาย
ร่างราชันหุ่นศิลาถูกพลังปีศาจอันเกรี้ยวกราดห่อหุ้ม ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง
“ข้าบำเพ็ญมาหลายร้อยปี ยังไม่เคยถูกผู้ใดบีบคั้นจนถึงขั้นนี้ วันนี้ข้าจะแลกพลังบำเพ็ญหลายร้อยปีเพื่อเอาชีวิตเจ้า!”
สีหน้าลู่หยวนแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ในใจพลันเกิดความรู้สึกประหนึ่งถูกบางสิ่งจับจ้อง
ไม่ว่าเขาจะใช้วิชาย่อปฐพีเป็นคืบ หลบหลีกหรือพลิกกายอย่างไร ก็ไม่อาจหลบพลังโจมตีนี้พ้น
ทวนนี้ของราชันหุ่นศิลาทุ่มพลังปีศาจทั้งหมดลงไป พลังปีศาจที่ลุกไหม้บนทวนศิลาผนึกกลิ่นอายของเขาไว้อย่างแน่นหนา
ตูม—
ชั่วพริบตาถัดมา ลำแสงเจิดจ้ากลืนร่างลู่หยวนหายไป เสาหินในอุโมงค์แร่ด้านหลังซึ่งต้องใช้คนโอบหลายคนจึงจะรอบก็พลอยแหลกสลายไปด้วย
ลู่หยวนยกมือขวาขึ้น กางนิ้วทั้งห้าออกเล็กน้อย แสงผลึกรอบกายพลันสว่างเจิดจ้า
หนามผลึกยาวสามชุ่นก่อตัวขึ้นรอบกาย สิบเล่ม ห้าสิบเล่ม นับร้อยเล่ม…
หนามผลึกทุกเล่มเปล่งประกายแดงก่ำ แผ่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่พร้อมบดขยี้ทุกสิ่ง วงระลอกสีดำสนิทตรงปลายแหลมหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของคมหอกไปแล้ว
พริบตาเดียว หนามผลึกนับร้อยก็ลอยนิ่งอยู่รอบกายเขา ซ้อนทับกันเป็นชั้นดุจพายุฝนที่กำลังจะโหมกระหน่ำ ส่องซากอุโมงค์แร่ทั้งผืนให้สว่างราวกลางวัน
จากนั้นเขาก็สะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ