“หอกนี้จะส่งเจ้าไปพบพระพุทธองค์”
เสียงของลู่หยวนสิ้นลง หอกผลึกก็พุ่งหลุดจากมือ
แสงทอง ดอกบัวทอง และเศษหิน ทุกสิ่งถูกหอกผลึกกลืนกินจนกลายเป็นเส้นสีขาวสายหนึ่งที่พุ่งตรงไปข้างหน้า มิติทั้งสองฟากเส้นสีขาวแยกออกอย่างเรียบกริบ เผยให้เห็นรอยแยกดำมืดประหนึ่งหมึก
ตราหมื่นพุทธะสยบสำนักของเงาอรหันต์พลันระเบิดเป็นประกายทองโปรยปรายเต็มฟ้า
ม่านน้ำตกอักษรสันสกฤตขาดสะบั้นกลางคัน ฉากกั้นดอกบัวทองถูกทะลวงผ่านราวกับทำจากกระดาษ
หอกผลึกแทงทะลุใจกลางทรวงอกของเงาอรหันต์ ปลายหอกพลันเปล่งประกายแดงเจิดจ้า
ตูม—
รอยร้าวสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปี่ยมเมตตาของเงาอรหันต์
รอยร้าวลามจากหว่างคิ้วไปทั่วร่าง จนถึงภาพหมื่นพุทธะสยบสำนักที่ปักอยู่บนจีวร
ร่างทองสูงสิบจั้งแตกร้าวไปทั่ว ก่อนจะแหลกสลายทีละส่วน
“ไม่—”
“เจ้าทำลายร่างปีศาจของข้า! กำจัดวิญญาณของข้า! เจ้าต้องตายอย่างอนาถ!!!”
ร่างวิญญาณสีทองวูบไหวไม่แน่นอน ขอบร่างเริ่มสลาย ทว่ามันยังคงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางแสงดำ
ใบหน้าวานรที่แตกพร่องปรากฏเลือนรางขึ้นจากกลุ่มแสง เครื่องหน้าบิดเบี้ยวจนน่าสะพรึง
“อาตมาบำเพ็ญมาหลายร้อยปี! บรรลุผลอรหันต์ใต้ถ้ำหินพระพุทธพันองค์!”
“เจ้ามดปลวกขั้นเปลี่ยนคนหนึ่ง! มีสิทธิ์อะไร!!!”
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้—ข้าคืออรหันต์!”
“ข้าคืออรหันต์—!!!”
ธรรมกายอรหันต์แตกสลายแล้ว
พลังขั้นเวหาที่วานรครามวารีแลกมาด้วยการเผาผลาญผลอรหันต์ พลันไหลทะลักออกไปดั่งกระแสน้ำลดในชั่วขณะที่ธรรมกายแตกสลาย
ความอ่อนแรงผุดขึ้นจากภายใน รุกท่วมทั่วสรรพางค์กาย จนมันแทบยืนไม่อยู่