ส่วนลึกที่สุดของหุบเหวลึก
ไออัปมงคลสีเทาเข้มที่นี่หนาแน่นจนแทบกลายเป็นของเหลว ราวกับแม่น้ำยมโลกสายหนึ่งที่ไหลเอื่อยอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนหมุนวนช้า ๆ อยู่กลางห้วงอากาศ ก่อเกิดเป็นวังวนไออัปมงคลที่กลืนกินทุกสิ่งได้
ใจกลางวังวน ร่างปีศาจมารขนาดมหึมาจนยากจะประเมินกำลังขดตัวหลับใหลอยู่
เกล็ดของมันเป็นสีเทาเข้ม แต่ละแผ่นใหญ่พอ ๆ กับโม่หิน ขอบเกล็ดแผ่กลิ่นอายแห่งกฎเกณฑ์ที่ผ่านการหลอมขัดเกลามานานหลายปี
ทุกครั้งที่ร่างของมันกระเพื่อม ไออัปมงคลทั่วทั้งหุบเหวลึกก็ขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจของมัน
มันคือราชันปีศาจเฒ่า แต่เดิมยังคงหลับใหลอยู่
บัดนี้ มันตื่นแล้ว
เมื่อข้อจำกัดบนแก่นปีศาจของราชันปีศาจผู้เฝ้าประตูทั้งสามตนที่อยู่ด้านนอกพังทลายลงพร้อมกันในชั่วพริบตา มันก็ฟื้นตื่นจากการหลับใหล
ราชันปีศาจเฒ่าขั้นมรรคาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาทั้งสองเรียวยาว รูม่านตาเป็นสีเทาเงิน คล้ายคลึงกับจันทราอำมหิตสีเงินของราชันหมาป่าคำรามจันทราอยู่หลายส่วน
เพียงแต่จันทราอำมหิตของราชันหมาป่าเกิดจากการฝึกฝน ส่วนกฎเกณฑ์แห่งไออัปมงคลของมันเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด เป็นแก่นกำเนิดที่มันหลอมขัดเกลามานานหลายร้อยปีในส่วนลึกของหุบเหวลึกแห่งนี้
“เจ้าสามตัวไร้ประโยชน์... ตายกันหมดแล้วหรือ?”
เสียงทุ้มต่ำของมันก้องสะท้อนในวังวนไออัปมงคล น้ำเสียงเจือความประหลาดใจ
มันยกอุ้งเท้าหน้าซึ่งปกคลุมด้วยเกล็ดหนาขึ้น ก่อนตวัดเบา ๆ กลางอากาศ ม่านแสงผืนหนึ่งพลันคลี่ออกอย่างไร้สุ้มเสียง
ภายในม่านแสง ราชันปีศาจขั้นเวหาจุดสูงสุดนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น แววตาทั้งสองหม่นดับไร้ชีวิตโดยสิ้นเชิง
ซากปีศาจใหญ่ขั้นเปลี่ยนหลายสิบตนกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ร่างปีศาจซูบแห้งดุจใบไม้เหี่ยว ไม่มีตนใดเหลือร่องรอยของชีวิตอีก