ข้าอยู่กรมปราบมาร: มีแต่ฆ่า ไม่มีปรานี

ตอนที่ 117 สันติสุขที่เข่นฆ่ามาได้ ก็คือสันติสุข

8 นาที· 1.8K คำ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วต่ำดังขึ้นทั่วลานฝึก ทั้งเสียงชื่นชม อิจฉา และเลื่อมใส

เพิ่งเข้ามาได้หนึ่งเดือน ก็สังหารฝ่าวิถีทั่วทั้งสำนักกระบี่ชางอู่ด้วยวรยุทธ์ขั้นเปลี่ยน จนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการปราบมาร ผลงานเช่นนี้นับว่ามีชื่อเสียงไปทั่วสำนักปราบมารแห่งต้าเฉียน

บนเวที ลู่หยวนรับชุดขุนนางของผู้บัญชาการมาสวมพาดไหล่ด้วยสองมือ เสียงอื้ออึงทั้งหลายพลันเบาลงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

สีดำสนิทของนายกองคือการเก็บคม ส่วนสีม่วงแดงของผู้บัญชาการคือการแสดงอำนาจ

เนื้อผ้าสีม่วงแดง ขลิบลายราชโองการ รอบผืนคลุมปักลายซ้อนชั้นด้วยเส้นไหมสีทองหม่น เป็นพระราชโองการที่องค์จักรพรรดิทรงมอบหมายให้สำนักปราบมารออกตรวจตราแทนสวรรค์

ลวดลายคมกริบทอดจากบ่าลงมา เลื้อยไปตามสาบเสื้อจนถึงสายคาดเอว แล้วแผ่ต่อไปยังชายชุด

ลวดลายแผ่ไอสังหาร น่าเกรงขามดุจอานุภาพแห่งสวรรค์ เป็นเครื่องหมายแห่งอำนาจตัดสินชีวิตและความตายของผู้บัญชาการปราบมาร

ข้างซ้ายของสายคาดเอวมีป้ายประจำตำแหน่งผู้บัญชาการ ล้อมรอบอักษร «ปราบมาร» ด้วยลายราชโองการ ด้านหลังสลักดาบพาดขวางกลับหัว ทั้งสองด้านจารึกอักษรราชโองการไว้ว่า «กำกับดูแลทุกอำเภอ สังหารก่อนแล้วค่อยกราบทูล»

ลู่หยวนแขวนป้ายประจำตำแหน่งให้เข้าที่ ก่อนปัดรอยยับสุดท้ายตรงชายชุดให้เรียบอย่างเป็นธรรมชาติ

เขาหันหน้าไปทางลานฝึก แสงยามเช้าทอดผ่านหอของสำนักปราบมารระดับชิงโจวลงมา อาบร่างของเขาไว้ในวงแสงสีทองอ่อน

ชุดขุนนางสีม่วงแดงทอประกายเย็นเยียบ ลายราชโองการสีทองหม่นไหลเวียนแผ่วเบา ป้ายประจำตำแหน่งเหล็กดำรวมอำนาจของผู้บัญชาการไว้ในประกายเย็นเฉียบของอักษรราชโองการ

โหนกคิ้วสูงเด่น ดวงตาลึกล้ำ ใบหน้าคมเข้มราวถูกขวานดาบสลักเสลา ในส่วนลึกของแววตาแฝงประกายคมเย็นชั้นหนึ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป