เซียวไจ้เยว่ เจ้าสำนักปราบมารแห่งชิงโจว ความปลอดภัยของราษฎรทั้งสิบเจ็ดอำเภอในชิงโจวล้วนฝากไว้กับเขา
กาลเวลาบ่มเพาะบารมีน่าเกรงขามไว้บนร่าง จนผู้คนมิกล้าสบตา เขาก้าวขึ้นสู่แท่นตรวจการ ยกมือขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้ทุกคนลุกขึ้น
สายตาจับจ้องอาภรณ์แพรสีม่วงแดงที่สวมอยู่บนร่างสูงสง่า ก่อนกล่าวเน้นทีละคำ
“สันติสุขที่ได้มาจากการเข่นฆ่า ก็ยังเป็นสันติสุข”
“ถ้อยคำนี้ ข้ารอคอยมาหกสิบปีแล้ว”
เซียวไจ้เยว่พยักหน้าเล็กน้อย กวาดตามองทั่วลาน น้ำเสียงหนักแน่น มิได้ฮึกเหิม
“เมื่อหกสิบปีก่อน ในพิธีปราบมารรอบหกสิบปี สำนักปราบมารชิงโจวระดมยอดฝีมือออกไปทั้งหมด สู้รบเข่นฆ่ากันนานถึงสามปีเต็ม”
“หลังผ่านไปสามปี สำนักปราบมารระดับจวงสูญเสียผู้บัญชาการไปสามส่วนจากทั้งหมด ตายไปห้าคน แม้แต่ผู้พิทักษ์แคว้นคนก่อนก็ยังถูกจอมปีศาจทำร้ายสาหัส สุดท้ายสิ้นใจเพราะบาดแผลหนักเกินเยียวยา”
“แต่หลังศึกครั้งนั้น ชิงโจวสงบสุขมานานหกสิบปี สันติสุขนี้มิได้ร้องขอมา หากแลกมาด้วยชีวิตผู้คน”
“บัดนี้เวียนมาครบหกสิบปีอีกครั้ง ในบัญชีภัยปีศาจของสิบเจ็ดอำเภอชิงโจวมีอยู่กว่าสามร้อยแห่ง ในจำนวนนั้นมีปีศาจใหญ่ขั้นเปลี่ยนไม่น้อยกว่าสี่สิบตัว”
“ข้าตัดสินใจแล้ว อีกสามวันจะเปิดพิธีปราบมารรอบหกสิบปีอย่างเป็นทางการ!”
“นอกจากผู้บัญชาการฝ่ายป้องกันของแต่ละอำเภอในชิงโจวแล้ว ผู้บัญชาการปราบมารและแม่ทัพปราบมารทุกคนต้องออกไปกำจัดภัยปีศาจตามบัญชีด้วยตนเอง โดยยึดการสังหารให้สิ้นซากเป็นหลักเกณฑ์เดียว!”
เขาก้าวไปข้างหน้า เสื้อคลุมสีชาดม่วงพลิ้วสะบัดในสายลม ลวดลายขุนเขาสายน้ำและสรรพสิ่งพลิกคลื่นราวเกลียวคลื่น
“ลู่หยวน วันนี้ข้ามอบตราปราบมารให้เจ้า จงออกเดินทางภายในสามวัน ไปกำจัดภัยปีศาจตามบัญชีในสามอำเภอทางตะวันตกเฉียงใต้ให้สิ้น!”