ชื่อยมบาลเสื้อเลือด ใครในอำเภอหลินชวนบ้างที่ไม่หวาดกลัว?
อู๋ซงคิดในใจ แต่ไม่ได้เอ่ยออกมา
เจิ้งหงลุกขึ้น เอามือไพล่หลังเดินไปยังหน้าต่าง
ด้านนอกหน้าต่างคือลานฝึกยุทธ์ของสำนักคุ้มภัย มีผู้คุ้มภัยหลายคนกำลังฝึกวิชา เสียงตะโกนดังก้องมาแต่ไกล
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองอู๋ซง น้ำเสียงสงบนิ่งไม่เร่งร้อน
“เจ้าบอกว่าเขาสังหารจี้หยุนเหอกับฮั่นซงเหอ แล้วเขาสังหารอย่างไร?”
อู๋ซงชะงักไปเล็กน้อย “ข้าเพิ่งบอกไปว่าเขาตบจี้หยุนเหอบาดเจ็บด้วยฝ่ามือเดียว แล้วหนามผลึกก็ระเบิดศีรษะ...”
“ข้าถามว่า!” เจิ้งหงขัดขึ้น “หนามผลึกนั้นโจมตีออกมาอย่างไร? เร็วเพียงใด? พลังรุนแรงแค่ไหน? ก่อนลงมือเขาสะสมพลังหรือไม่ หรือแค่ยกมือก็ปล่อยออกมาได้ทันที?”
อู๋ซงนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า
“เร็วเกินไป ข้ามองไม่ทัน”
“เขาเพียงยกมือขึ้นนิดเดียว หนามผลึกก็พุ่งกระแทกกระบี่ของฮั่นซงเหอ ตัวกระบี่แตกเป็นเสี่ยง ฮั่นซงเหอเองก็ถูกหนามผลึกแทงทะลุ”
เจิ้งหงพยักหน้า เดินกลับไปที่โต๊ะ
เขาหยิบกาน้ำชามาเติมน้ำให้ตนเอง แล้วรินให้อู๋ซงด้วย ก่อนเลื่อนถ้วยไปให้
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะวิเคราะห์ให้เจ้าฟัง”
อู๋ซงยกถ้วยชาขึ้น แต่ไม่ได้ดื่ม ได้แต่มองเจิ้งหงอย่างตั้งใจ
“ข้อแรก วิชาของเขาคือแปรพลังวิญญาณเป็นผลึก โจมตีระยะไกลได้แม่นยำและทรงพลัง”
“สังหารฮั่นซงเหอได้ในคราเดียว แสดงว่าอย่างน้อยเขาต้องอยู่ขั้นลึกลับชั้นสาม อีกทั้งยามต่อสู้กับศัตรูไม่จำเป็นต้องสะสมพลัง แค่ยกมือก็ปล่อยการโจมตีได้ทันที”
“หากเทียบกันที่การโจมตีระยะไกล แม้แต่ข้าก็คงต้องหลบคมเขา”