ส่วนลึกของถ้ำใต้ดิน หุบเหวลึก
ที่นี่เป็นรอยแยกซึ่งเกิดขึ้นตามธรรมชาติ เมื่อทอดสายตามองลงไปจากขอบรอยแยก ไออัปมงคลสีเทาดำก็พลุ่งพล่านอยู่ในหุบเหวราวคลื่นน้ำ
ด้วยไออัปมงคลจากกฎอัปมงคลของราชันปีศาจเฒ่าขั้นมรรคาที่แผ่ซ่านออกมาอย่างต่อเนื่องจากส่วนลึกของหุบเหวลึก ความเข้มข้นของไออัปมงคลในบริเวณนี้จึงสูงกว่าพื้นที่อื่นในถ้ำอสูรอย่างเทียบกันไม่ติด แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นเวหายังไม่กล้าพำนักอยู่ที่นี่นานนัก
ข้างกันนั้น ลูกศรทำเครื่องหมายของหน้าไม้ทำลายวิญญาณยังคงปักอยู่ในรอยแยกหิน อักขระบนหัวลูกศรถูกไออัปมงคลกัดกร่อนจนเลือนรางไปกว่าครึ่งแล้ว
หลี่เจิ้นเยว่ยืนอยู่ริมรอยแยก ก่อนส่งแผนที่ฉบับสุดท้ายให้ลู่หยวน
บนใบหน้าเขาไม่ปรากฏอารมณ์มากนัก ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความรู้สึกซับซ้อนอยู่หลายส่วน
“ใต้เท้าลู่ แผนที่หุบเหวลึกมีถึงแค่ตรงนี้ หากลึกเข้าไปกว่านี้ แม้แต่แม่ทัพเฒ่าหานก็ไม่มีข้อมูลละเอียดกว่านี้แล้ว”
“เขตใจกลางมีราชันปีศาจขั้นเวหาจุดสูงสุดสามตน แยกกันครอบครองจุดรวมไออัปมงคลทางทิศตะวันตก ทิศเหนือ และทิศตะวันออก ส่วนราชันปีศาจเฒ่าขั้นมรรคาตนนั้นหลับใหลอยู่ลึกที่สุด”
“จากตรงนี้เข้าไป ผ่านทางแยกแห่งหนึ่ง แล้วอ้อมซากผนึกที่แม่ทัพเฒ่าหานทิ้งไว้ในอดีต ก็จะบุกตรงเข้าเขตใจกลางได้”
“ข้าจะเข้าเขตใจกลางโดยตรง”
ลู่หยวนกวาดตามองแผนที่ พวกปีศาจขั้นเปลี่ยนที่อยู่รอบนอกไม่ใช่เป้าหมายของเขา
สังหารไปก็ได้แถบคำศัพท์สีเขียวเพิ่มมาไม่กี่แถบ ไม่ใช่ของดีอะไร ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือผลลัพธ์ระดับขั้นมรรคา
ราชันปีศาจเฒ่าที่หลับใหลอยู่ตนนั้น กับแก่นปีศาจที่ถูกกฎขั้นมรรคาขัดเกลามานานหลายปีต่างหาก จึงเป็นสิ่งที่คุ้มค่าให้เขามาด้วยตนเอง