กลับไปนั่งยังที่นั่งประธาน ชิวปู้หมิงถอนหายใจยาว น้ำเสียงเปี่ยมความรู้สึก:
“พวกสุนัขรับใช้แห่งสำนักงานกิ่งชิงซีอาศัยพวกมากรังแก ขังข้าไว้บนเขาชางเอ่อร์ ทั้งยังยกกำลังเข้าล้อมโจมตีหลายครั้ง”
“แม้ก่อนหน้านี้ข้าจะใช้วิชากู่ขับไล่พวกมันไปได้ แต่ถึงอย่างไรก็อัดอั้นใจยิ่งนัก”
เขาเปลี่ยนน้ำเสียง แววตาฉายประกายเจิดจ้า:
“บัดนี้นักพรตหลู่มาด้วยตนเอง นำยอดฝีมือแห่งลัทธิเซียนอมตะมาช่วยเหลือ สำนักงานกิ่งชิงซีเล็ก ๆ จะนับเป็นอันใดได้?”
“ข้าสืบจนกระจ่างแล้ว กัวเฉียนเพิ่งก้าวสู่ขั้นเปลี่ยน ส่วนผู้บรรลุขั้นลึกลับใต้บัญชามีเพียงสามถึงห้าคน ที่เหลือล้วนอยู่ขั้นเริ่มต้นกับขอบเขตปุถุชน!”
“เมื่อยันต์โลหิตของนักพรตหลู่ร่วมมือกับพิษกู่ของข้า อย่าว่าแต่กัวเฉียนเลย ต่อให้ตราปราบมารบ้าบอนั่นมาถึง ก็ทำได้เพียงทอดถอนใจมองภูเขา!”
ชิวชิงชิง รองประมุขสำนักซึ่งนั่งอยู่ด้านล่าง ลุกขึ้นอย่างเหมาะเจาะ ประคองจอกด้วยสองมือแล้วกล่าวอย่างนอบน้อม:
“ข้าขอดื่มคารวะนักพรตหลู่ในนามทุกคนแห่งสำนักหมื่นกู่ วิชายันต์โลหิตของท่านเลื่องลือไปทั่วชิงโจว ครานี้ท่านมาถึงเขาชางเอ่อร์ด้วยตนเอง วันสิ้นสูญของสำนักงานกิ่งชิงซีมาถึงแล้ว!”
หลู่เชียนจีเหลือบมองนาง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วยกสุราดื่มรวดเดียวหมดจอก
“ครานี้ข้ามาชิงซี ก็เพียงดำเนินไปตามสถานการณ์ ยมบาลเสื้อเลือดลู่หยวนไปยังอำเภอหานซาน ข้าคร้านจะพัวพันกับเขา จึงมาออกแรงช่วยประมุขชิวเสียเลย”
“รอทำลายสำนักงานกิ่งชิงซีและชิงสิ่งที่ควรได้แล้ว คาดว่าลู่หยวนคงวุ่นวายจนแทบหมดแรง ข้าค่อยกลับหานซานก็ยังไม่สาย”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองชิวปู้หมิงแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจนัก