ข้าอยู่กรมปราบมาร: มีแต่ฆ่า ไม่มีปรานี

ตอนที่ 172 เจ้าคือขั้นเปลี่ยนชั้นสี่จริงหรือ?

7 นาที· 1.6K คำ

อินมู่จือหน้าเขียวคล้ำ หัวใจราวกับจะหยุดเต้นลงในวินาทีนี้

เบื้องหน้าเขา ร่างในอาภรณ์สีม่วงยืนประสานมือไว้ด้านหลัง พลังวิญญาณทั่วร่างแผ่ซ่านออกมาประหนึ่งห้วงสมุทรลึกล้ำ

ทันใดนั้น ฟ้าดินพลันแปรเปลี่ยน!

เงาภูเขาเทพผุดขึ้นจากพื้นดินเบื้องหลังเขา สูงตระหง่านค้ำฟ้าทะลวงดิน ลวดลายอันลึกลับบนสันเขาเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต

อานุภาพแห่งฟ้าดินในรัศมีพันจั้งถูกเงาภูเขาเทพแห่งนี้กวาดมาพร้อมกัน กระทั่งประตูสำนักหลิงซวีทั้งสำนักยังสั่นสะเทือนเบา ๆ

ในเวลานี้ ลานกว้างเบื้องหน้าวิหารใหญ่เงียบงันราวกับไร้สรรพเสียง!

กลิ่นอายมหาศาลประหนึ่งยมบาลเสด็จลงมายังโลก มิได้ปิดบังแม้แต่น้อย ก่อนจะถาโถมลงบนภูเขาหลิงซวี!

เหล่าผู้อาวุโสสำนักหลิงซวีที่ชมการประลองเบิกตากว้างในทันที

พวกเขาอ้าปากค้าง ใบหน้าชาไปหมด

แม้จะพยายามข่มกลั้นอารมณ์ในใจอย่างสุดกำลัง แต่ริมฝีปากที่สั่นระริกก็ยังเผยความหวาดหวั่นออกมา

อานุภาพแห่งฟ้าดินในรัศมีพันจั้ง ช่างเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินได้เห็นมาก่อน!

เหล่าผู้อาวุโสสำนักหลิงซวีรู้สึกว่าน่าขันสิ้นดี

เมื่อครู่ พวกเขายังแอบหวังอยู่ในใจว่าประมุขจะข่มยมบาลเสื้อเลือดผู้นี้ได้ ทำให้สองสุนัขรับใช้แห่งสำนักปราบมารล่าถอยไปแต่โดยดี

แต่ตอนนี้พวกเขาจึงตระหนักว่า ตั้งแต่แรกความคิดนี้ก็เป็นเพียงฝันลม ๆ แล้ง ๆ

ก่อนหน้านี้ พวกเขาถึงกับคิดว่าความแตกต่างคงไม่มากนัก...

เวลานี้ ทุกคนในที่นั้นรวมถึงฉินกุยเสวียนผู้อาวุโสสูงสุด ต่างมีสีหน้าเหม่อลอย

อีกฟากหนึ่ง ร่างของอินมู่จือแข็งค้างอยู่กับที่

เขาไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป