“คนเก็บสมุนไพรผู้นี้เป็นพี่ชายของเฉินหว่านเอ๋อร์ ฆ่าก็ฆ่าไปแล้ว”
สาวกลัทธิคนหนึ่งเตะร่างของเฉินเยี่ยนซู สีหน้าไม่สบอารมณ์พลางกล่าวว่า
“แต่เฉินหว่านเอ๋อร์เป็นร่างกายหยินลึกลับที่หาได้ยากในรอบร้อยปี เป็นภาชนะรองรับพลังเทพที่สมบูรณ์แบบที่สุด”
“เบื้องบนมีคำสั่งมา ต้องจับเป็นเท่านั้น หากตายไปก็ไร้ประโยชน์”
สาวกลัทธิอีกคนเดินออกมาจากห้อง มือกำเสื้อเก่าตัวหนึ่งของเฉินหว่านเอ๋อร์ที่ตากไว้กลางลาน ก่อนโยนทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ
“สตรีไร้พลังคนหนึ่งจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน? แยกกันค้น! หมู่บ้านละแวกนี้ ถ้ำบนเขา ซอกดิน อย่าให้เล็ดลอดไปแม้แต่แห่งเดียว”
“ทูตเทพสั่งไว้แล้วว่า ใครจับเฉินหว่านเอ๋อร์ได้ จะได้รับสมุนไพรวิญญาณขั้นความลึกลับหนึ่งต้น โอกาสวาสนาเช่นนี้ อย่าปล่อยให้พี่น้องคนอื่นชิงตัดหน้าไปได้”
สาวกลัทธิคนแรกแค่นหัวเราะ “สมุนไพรวิญญาณขั้นความลึกลับหรือ? คราวนี้ทูตเทพอินลงทุนลงแรงไม่น้อยจริง ๆ”
“แต่ก็สมควรแล้ว กว่าจะพบร่างกายหยินลึกลับสักคน เขาย่อมมุ่งหมายจะครอบครองให้ได้”
“ขอเพียงเทวรูปตื่นขึ้น ทูตเทพอินก็จะอาศัยพลังเทพชำระล้างกาย ทะลวงขั้นเวหาในคราเดียว แล้วก้าวสู่ขั้นเต๋าโดยตรง ถึงตอนนั้น ทั่วทั้งชิงโจวจะมีใครขวางเขาได้?”
……
เฉินหว่านเอ๋อร์ยกมือปิดปาก ย้อนนึกถึงเรื่องที่ประสบมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ร่างทั้งร่างราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
นับแต่วันที่ลัทธิเซียนอมตะมาหาถึงหน้าประตู นางก็รู้สึกคลางแคลงว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่ากว่าจะค่อย ๆ เข้าใจ ก็ล่วงมาถึงหลายวันนี้
พวกสาวกลัทธิมาเร็วเกินไป!