งานชุมนุมสังหารปีศาจปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์
วังใต้ดินไขกระดูกวิญญาณไม่ได้เปิดตามไปด้วย แต่กำหนดไว้เป็นอีกสามวันให้หลัง
เหตุผลก็ฟังขึ้นอยู่
กู้เจี้ยนซวง เซี่ยหลั่นซาน และคนอื่น ๆ ล้วนบาดเจ็บสาหัส จำต้องใช้เวลาสามวันพักฟื้น
แม้ลู่หยวนจะคว้าอันดับหนึ่งมาได้ แต่วังใต้ดินไขกระดูกวิญญาณเป็นเขตหวงห้ามของสำนักกระบี่ จะให้คนนอกเข้าไปก่อนโดยไม่คำนึงถึงศิษย์ในสำนักย่อมเป็นไปไม่ได้
เสิ่นโม่ได้ฟังเพียงยิ้มบาง ๆ ส่วนลู่หยวนก็ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อกลับถึงเรือนบนยอดผา เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง แผงแถบคำศัพท์ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาวิ่งวุ่นไปทั่วใต้หุบเหวกระบี่ สังหารปีศาจขั้นความลึกลับต่างชนิดกันไปสิบสองตัว พอดีกับที่ได้แถบคำศัพท์สีน้ำเงินมาสิบสองแถบ
【ตรวจพบแถบคำศัพท์ที่สามารถหลอมรวมได้ ต้องการหลอมรวมหรือไม่?】
“หลอมรวม”
แถบคำศัพท์สีน้ำเงินทั้งสิบสองหลอมรวมเข้าด้วยกัน แสงสีม่วงสองสายส่องทะลุออกมาราวกับแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ
【ท่านได้รับแถบคำศัพท์สีม่วง: แรงมหาศาล】
【ท่านได้รับแถบคำศัพท์สีม่วง: ซ่อนลมหายใจ】
แถบคำศัพท์สีม่วงสองแถบ หนึ่งแถบใช้โจมตี อีกแถบใช้เสริมความสามารถ
แถบแรกคือแรงมหาศาล เรียกแรงกดดันหนักอึ้งให้ถล่มลงมาจากกลางอากาศ
สำหรับคำว่าแรงมหาศาล ลู่หยวนรู้เพียงว่ามันหนักมาก แต่หนักแค่ไหนกันแน่? เขาไม่มีภาพที่ชัดเจนนัก
แต่เมื่อลองคิดดู ชาติก่อนเขาเคยอ่านนิยายเทพมารเล่มยาวรูปแบบบทประพันธ์เรื่องหนึ่ง ซึ่งมีแนวคิดโรแมนติกนิยม
กระบองวิเศษห่วงทองหนักหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยจิน
เรียกแรงกดดันหนักอึ้งให้ถล่มลงมาจากกลางอากาศ…
พูดอีกอย่างก็คือ เรียกกระบองวิเศษห่วงทองยี่สิบสองอันให้ฟาดลงกลางกระหม่อม…