“ชุยอวิ๋นโหยวกลับมาไม่ได้แล้ว ต้องเกิดเรื่องกับร่างกายหยินลึกลับเป็นแน่ ไม่รอแล้ว คืนนี้จะเปิดแท่นบูชาล่วงหน้า”
“ทูตเทพ!”
สีหน้าผู้พิทักษ์พลันเปลี่ยนไป “ครรภ์หยินยังหลอมไม่สมบูรณ์ หากฝืนใช้งาน เกรงว่า...”
“เกรงว่าอะไร?”
อิ๋นอูจี้หันกายกลับ สบตาผู้พิทักษ์โดยตรง น้ำเสียงเรียบเฉย
“เกรงว่าข้าจะรับพลังเทพไม่ไหว? เกรงว่าข้ายังขาดอีกเพียงนิดเดียว? ถึงอย่างนั้นก็ยังดีกว่านั่งรอความตาย!”
“ชุยอวิ๋นโหยวเกิดเรื่องขึ้น แสดงว่าสำนักงานกิ่งซั่วหยางจับตาพวกเราแล้ว แทนที่จะรอให้พวกมันบุกมาถึงที่ มิสู้ข้าชิงอาศัยพลังเทพถ่ายทอดสู่ร่างก่อน ถึงตอนนั้นไม่ว่าใครจะมา ข้าก็ส่งมันลงปรโลกได้”
“แต่หากรอให้อีกฝ่ายลงมือก่อน ก็เหลือเพียงทางตายเท่านั้น”
“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป เฝ้าที่นี่ให้ดี ไม่ว่าภายนอกจะเกิดเรื่องใด หากข้ายังไม่ออกมา ห้ามผู้ใดเข้าแท่นบูชาเด็ดขาด”
ผู้พิทักษ์ไม่กล้าพูดมากอีก เขาประสานมือค้อมกายรับคำ
อิ๋นอูจี้หันกลับ ก้าวลึกเข้าไปในโถงหลัก
เขาเดินลงบันไดหินในทางลับอย่างเชื่องช้า ทันทีที่ก้าวเข้าสู่วังใต้ดิน เปลวไฟจากโคมสองข้างทางก็สว่างขึ้นเอง
เปลวเพลิงสีน้ำเงินหม่นไหววูบอย่างไร้สุ้มเสียงในโคม ส่องตรงลึกเข้าไปในวังใต้ดิน
ยามนี้แท่นบูชาเตรียมพร้อมแล้ว
เทวรูปไร้นามองค์หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่เหนือแท่นบูชา สูงราวหนึ่งจั้ง มีรูปร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ
ท่อนบนเป็นร่างมนุษย์แห้งกรัง ซี่โครงเรียงให้เห็นชัด แขนทั้งสองไขว้กอดอก นิ้วทั้งสิบงองุ้มดุจกิ่งไม้แห้ง
ท่อนล่างกลับเป็นหางงูขดพันหลายรอบ เกล็ดละเอียดแน่นสะท้อนแสงเรืองรองใต้แสงเทียนสลัว
อักขระค่ายกลอันซับซ้อนซึ่งวาดขึ้นด้วยเลือดใต้เทวรูปถูกเปิดใช้งานไปกว่าครึ่งแล้ว