โจวหยวนชิงโซเซก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ขวางอยู่หน้าหลุมลึกที่เฉาเหยี่ยนถูกซัดกระแทกจนเกิดขึ้น แล้วประสานมือค้อมกายกล่าวว่า:
“ใต้เท้าท่านนี้ พวกข้ามาที่นี่เพื่อสืบหาที่อยู่ของผู้อาวุโสเฝิงเท่านั้น ไม่มีเจตนาจะขัดแย้งกับสำนักปราบมาร ความผิดเมื่อครู่—”
ตูม—
แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจากเบื้องบนอย่างไร้สัญญาณเตือน
โจวหยวนชิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกพลังไร้รูปร่างมหาศาลกดกระแทกลงมา
เขายังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าสิ่งนั้นคืออะไร ได้แต่รู้สึกว่าขุนเขาไร้รูปร่างลูกหนึ่งกำลังบดขยี้ลงมาจากเหนือศีรษะ
ร่างของเขาถูกกระแทกลงพื้นอย่างจัง หินผาใต้เท้าระเบิดตูม กลายเป็นหลุมใหญ่กว้างราวหนึ่งจั้ง เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้นฟ้า
โจวหยวนชิงนอนอยู่ก้นหลุม กระอักเลือดออกมาคำโต ย้อมสาบเสื้อคลุมเต๋าจนแดงฉาน
ลู่หยวนชักมือกลับ น้ำเสียงเย็นชา “คราวหน้ามาแล้วก็ขอโทษเสียก่อน บางทีข้าอาจพอมีความอดทนฟังเจ้าพูดให้จบ”
ลงมือกันไปแล้ว ยังจะมาพูดว่าไม่มีเจตนาขัดแย้งอีก
พอสู้ไม่ไหวถึงรู้จักขอโทษหรือ?
ช่างน่าขันสิ้นดี
ภายในหลุมลึก เฉาเหยี่ยนฝืนพยุงกายขึ้นมา เสื้อคลุมเต๋าผ้าสีเทาเปียกชุ่มไปด้วยเลือดกว่าครึ่ง
เขาฝืนโคจรพลังวิญญาณสายหนึ่ง พุ่งพรวดออกจากหลุมแล้วประคองโจวหยวนชิงขึ้นมา
ร่างกายโงนเงน ยังไม่ทันยืนมั่นคง คมปราณอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
“ใครอนุญาตให้เจ้าประคองเขา?”
เฉาเหยี่ยนก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว บังโจวหยวนชิงไว้ด้านหลัง
เพราะการปกป้องครั้งนี้เอง ร่างของเขาจึงเผยออกมาต่อหน้าคมปราณอย่างเต็มที่
ได้ยินเสียงฉึบ เสื้อคลุมเต๋าบนร่างถูกฉีกเป็นรอยขาดน่าสยดสยอง เนื้อหนังแผ่นหนึ่งบนแผ่นหลังถูกเฉือนออกไปอย่างเรียบกริบ เลือดไหลนองจนเห็นกระดูก