ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลินเย่จงใจจัดแจงหรือไม่ ซูยวนไม่ได้พบพ่อบ้านเลยตลอดทั้งวัน แม้แต่คนรับใช้ในคฤหาสน์สีเลือดก็ยังไม่เห็นสักคน
ซูยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังหมุน มือหมุนปากกาหมึกซึมเล่น
แม้ความคืบหน้าในการพิชิตดันเจียนครั้งนี้จะรวดเร็วมาก แต่ทั้งหมดก็เป็นเพราะหลินเย่มีอาการหมกมุ่นในความรักต้องห้าม
อาการนี้ทำให้เขาพึ่งพาอีกฝ่ายอย่างหนัก มีความต้องการครอบครองอย่างรุนแรง และหมกมุ่นอย่างสุดขีด
ภารกิจจำกัดเวลาที่ระบบประกาศออกมาต่างหากคือสิ่งที่แม่ต้องใส่ใจ อย่างไรเสียก็เหลือเวลาแค่วันเดียวแล้ว
การป้อนข้าวให้เธอต่อหน้าคนอื่น การจูบต่อหน้าคนอื่น เรื่องพวกนี้หลินเย่แทบไม่รังเกียจอีกแล้ว ถึงขั้นเพลิดเพลินกับมันด้วยซ้ำ
ก็ความชอบพุ่งไปถึง 95 แล้วนี่นา
น่าเสียดายที่เรื่องพวกนี้ไม่อาจเพิ่มความคืบหน้าในการรักษาของเขาได้อีก
ระบบ: 【โฮสต์ ขณะนี้ความคืบหน้าในการรักษาอาการหมกมุ่นในความรักต้องห้ามอยู่ที่ 60 เปอร์เซ็นต์】
ซูยวนคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจงัดไม้ตายออกมา
ยาขนานแรงอีกขนาน
ระหว่างที่หลินเย่ออกไปหยิบน้ำให้เธอ เธอก็วางลูกแมวสีเทาขาวที่อาบน้ำจนสะอาดไว้บนโซฟา
“กึก-”
หลินเย่ผลักประตูเข้ามา ถือแก้วน้ำตรงมาหาซูยวน พอเห็นเธออยู่ในห้องทำงานอย่างเรียบร้อยจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
สีหน้าเย็นชาของเขาอ่อนโยนลง “ซูซู ดื่มน้ำสิ”
“เมี้ยว~”
ซูยวนรับน้ำมา แล้วพบว่าหลินเย่เจ้าหมอนี่ไม่ได้ยินเสียงแมวเลยสักนิด แถมยังไม่ชายตามองไปทางอื่นแม้แต่น้อย
เดิมทีเธอก็แค่โกหกหลอกเขาเท่านั้น