“หมายเลข 0 หมายเลข 4 กับหมายเลข 7 ดูท่าจะมีอะไรผิดปกตินะ”
หมายเลข 9 มองหมายเลข 7 แล้วเห็นว่าอีกฝ่ายคล้ายเป็นอัมพาตไปทั้งตัว ดวงตายังกะพริบอยู่ แต่กลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เมื่อครู่หมายเลข 7 อยู่ใกล้ผู้ดูแลห้องเก็บของมาก เขาต้องสูดดมตะไคร่น้ำเข้าไปแน่
ซูยวนโยนยาฟอกชำระที่เหลืออยู่ในมือไปให้ “ให้เขาดื่มเข้าไป”
ระบบ: 【โฮสต์ใจกว้างตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?】
ซูยวนยกมุมปากขึ้น: 【ไม่หรอก แน่นอนว่าต้องจดบัญชีไว้】
บนโลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก
พวกเขาควรขอบคุณตาเฒ่าประธานที่ประชุมให้ดี ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางสนใจความเป็นความตายของผู้เล่นพวกนี้แน่
ระบบไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ซูยวนเดินผ่านผู้ดูแลไปตรง ๆ แล้วผลักประตูห้องเก็บของเปิดออก
ทันทีที่เข้าไป กลิ่นคาวเหม็นเน่าก็โชยแรงยิ่งกว่าเดิม
ด้านข้างห้องเก็บของเป็นประตูเหล็กบานหนึ่ง
คนข้างในได้ยินเสียงก็พากันขยับ เริ่มยื่นมือออกมาขอเนื้อแห้ง
ร่างกายของพนักงานเหล่านั้น รวมถึงพื้น ล้วนเต็มไปด้วยก้อนเนื้อเละ ๆ ผิวหนังเป็นหลุมเป็นบ่อ ไม่มีเนื้อดีเหลืออยู่แม้แต่น้อย
พวกเขาคลำพื้นไปทั่ว เก็บก้อนเนื้อเละสีดำคล้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นขึ้นมายัดใส่ปาก
ก้อนเนื้อถูกบีบจนกลายเป็นเศษเนื้อร่วงลงมา
พนักงานคนอื่น ๆ พากันกรูเข้ามาแย่งอาหาร
เลียพื้นซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า
มีพนักงานคนหนึ่งกอดแขนตัวเองแล้วกัดกิน ดวงตาที่ถูกสีเทาขาวกลืนกินค่อย ๆ ไหลเป็นสายเลือด เขาแสยะปากพึมพำว่า “เนื้อแห้ง หอม หอม...กิน ต้องกิน...”
ซูยวนเหลือบมองป้ายประจำตัวบนร่างพวกเขา: พนักงานฝึกหัด
ที่แท้ทั้งหมดนี่ก็เป็นผู้เล่น!