ห้องรับแขกยามรุ่งสาง
ทั้งสามยืนเรียงแถว สีหน้าเหม่อลอย ท่าทางแข็งทื่อ
จับมือกันไว้ ใจเชื่อมถึงกัน
ตุ๊กตาในภาพถ่ายครอบครัวเริ่มเลียนแบบท่าทางของพวกเขา
“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ก็ควรอยู่ด้วยกันตลอดเวลา”
“อยู่ที่นี่เถอะ อยู่ต่อ...”
หญิงสาวเปียถักมีแววขัดขืนวาบผ่านสีหน้า ทว่าแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในดวงตากลับถูกความเลือนรางกลืนกินอย่างรวดเร็ว จนสูญเสียการควบคุมตนเอง
“อยู่...”
ภาพที่ซูยวนเห็นตอนเดินลงมาชั้นล่างก็คือฉากเช่นนี้
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ศิลปะการแสดงเหรอ?”
ทั้งสามแทบไม่ต่างอะไรกับซอมบี้วันสิ้นโลก พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน มองไปยังต้นเสียงเป็นตาเดียว
ราวกับซอมบี้ได้กลิ่นเนื้อมนุษย์ แววตาของพวกเขาเผยความอยากแทะสักคำออกมา
ตุ๊กตาในภาพถ่ายครอบครัวคลานตรงเข้าหาซูยวนทันที หมายจะลากเธอให้เข้าไปอยู่ในฝันแสนสุขของครอบครัวนี้ด้วย
ซูยวนเลือกโคมไฟตั้งโต๊ะที่หยิบจับถนัดมือ แล้วขว้างออกไปโดยไม่ลังเล
โคมไฟกระแทกพื้นแตกกระจาย เสียงแตกดังสนั่นทำให้ทั้งสามได้สติกลับคืนมา
“เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าฉัน...” เถียนมู่ได้สติ ก้มมองมือทั้งสองข้างที่ไร้ความรู้สึก ก่อนเงยหน้ามองซูยวน
เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ เขาก็ยิ่งมั่นใจ
เถียนมู่อับอายจนยกมือกุมศีรษะ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!”
อ้วนก็ไม่ต่างกัน ร่างกายไร้ความรู้สึกจนทรุดลงกับพื้น “ฉัน... ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่!”
มีเพียงหญิงสาวเปียถักที่ยังคงสงบนิ่ง
ซูยวนเดินไปหน้าภาพถ่ายครอบครัว ดวงตากลมใสกวาดมองตุ๊กตาและภาพผู้เล่นด้านใน