เขาขยับหัวหมีไปมา มุมปากเปรอะไปด้วยเลือด «พี่สาว พวกเรามาเล่นเกมกันเถอะ»
«เกมชื่อว่า ตามหาพี่ชาย»
«เคี๊ยก ๆ ๆ!!»
พี่ชายต้องอร่อยกว่าแน่
อร่อยกว่าพ่อกับแม่อีก เคี๊ยก ๆ ๆ—
เมื่อไม่มีโซ่ผนึกขวางกั้น พี่ชายก็ต้องถูกเขากินได้แน่ แล้วเราจะได้มีความสุขด้วยกัน!
«อ้วก—» เสียงอาเจียนดังสนั่นขึ้นจากด้านหลังซูยวน
เถียนมู่ประคองร่างอ้วนไว้ ก้มลงขย้อนอย่างหนัก
«พวกนายมาทำอะไร?» ซูยวนถาม
ตอนนี้พวกเขาควรออกไปจากที่นี่ไม่ใช่หรือ
เถียนมู่จับเอว «ยังไงก็ออกไปไม่ได้อยู่แล้ว สู้ลุยเรื่องใหญ่ไปกับเธอดีกว่า จะได้ให้ทุกคนเห็นความสง่างามของฉัน»
อ้วนอยากบอกว่าในสภาพนี้เขาเรียกว่าสง่างามไม่ลงจริง ๆ แต่ก็อดกลั้นไว้
ทำร้ายจิตใจพี่น้องไม่ได้
«นี่มันเกิดอะไรขึ้น หมีน้อยตัวนั้นกลายเป็นผีร้ายแล้วเหรอ?» ตำรวจหญิงผมเปียถักจับจ้องเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง ไม่เข้าใจว่าตุ๊กตาหมีตัวหนึ่งจะปลดปล่อยกลิ่นอายสยองขวัญระดับอันตรายสูงยิ่งออกมาได้อย่างไร
«เขาไม่ใช่หมีหรอก»
สิ้นเสียงซูยวน ตุ๊กตาหมีตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นเสี่ยวเย่ที่มีรูปลักษณ์น่ารักน่าเอ็นดู
«คนมากันครบแล้ว มาเล่นเกมกันเถอะ เกมชื่อว่า ตามหาพี่ชาย~»
คฤหาสน์ทั้งหลังสั่นไหวไปตามอารมณ์ของเสี่ยวเย่
เขากำลังตื่นเต้น
ในเวลาเดียวกัน ตุ๊กตาทุกตัวในคฤหาสน์ก็มีชีวิตขึ้นมา
พวกมันบิดข้อต่อดัง «กึก ๆ» ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แขนขาก็ขยับได้คล่องแคล่วขึ้นทุกที
เสียงหัวเราะ «คิก ๆ ๆ» ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์
«อยู่ต่อสิ อยู่ต่อ»
เหล่าตุ๊กตาร้องพร้อมกัน
เถียนมู่กับอ้วนรู้สึกมึนงง สติค่อย ๆ พร่าเลือน