หญิงสาวผมเปียถักแนะนำตัวเองว่า “เรียกฉันว่าเปียถักก็ได้”
จากนั้นเธอก็หันไปมองชายสวมแว่น สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน “แค่ดันเจี้ยนระดับดี ยังทำให้คุณรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นได้ด้วยเหรอ”
“เข้าดันเจี้ยนมาตั้งนานแล้วยังวนเวียนอยู่ระดับดี ก่อนหน้านี้คงเอาตัวรอดผ่านดันเจี้ยนมาแบบฟลุก ๆ จนคะแนนประเมินไม่พอ เลยเข้าไปดันเจี้ยนระดับสูงกว่านี้ไม่ได้สินะ”
ชายสวมแว่นราวกับถูกเหยียบหาง น้ำเสียงเย็นเยียบ “นังผู้หญิงน่ารำคาญ อย่ามาทำตัวโง่ต่อหน้าฉัน ระดับยิ่งสูง อัตราตายก็ยิ่งมาก ไม่มีใครอยากเลื่อนระดับเร็วเกินไปหรอก”
หญิงที่ผูกผ้าโพกศีรษะสีแดงดูขี้กลัวไม่น้อย เธอเอ่ยเสียงเบาว่า “ซีซี”
ชายหนุ่มมีฝ้ากระที่บาดเจ็บก่อนหน้านี้แนะนำตัวว่า “กระ”
“อ้วน” ชายร่างท้วมเกาหัวอย่างกระดาก ดูเหมือนจะรู้สึกว่าโค้ดเนมของตัวเองช่างตรงกับรูปร่างเหลือเกิน จึงค่อนข้างอึดอัด
ที่เหลือเป็นชายผิวคล้ำ ใบหน้าที่คล้ำเล็กน้อยเผยรอยยิ้มกว้าง “ทุกคนเรียกฉันว่าเถียนมู่ก็ได้ ฉันเป็นคนเลี้ยงสัตว์”
“เลี้ยงเสืออยู่น่ะ”
ชายผิวคล้ำเป็นคนแรกที่เปิดเผยชื่อของตัวเอง
หลังจบดันเจี้ยนครั้งที่สอง ซูยวนก็เคยถูกเซี่ยกัวเตือนเช่นกันว่า ตั้งแต่ดันเจี้ยนครั้งที่สามเป็นต้นไป อย่าเปิดเผยชื่อจริงต่อหน้าผู้เล่นคนอื่นจะดีที่สุด
เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกคนอื่นแก้แค้น
ซูยวนจำโค้ดเนมของคนเหล่านี้ไว้เงียบ ๆ ก่อนเอ่ยว่า “อาหลิ่ว”
“กึก—กึก—กึก—”
เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังขึ้น หญิงผีวัยกลางคนคนหนึ่งแต่งกายเรียบง่าย ใบหน้าอ่อนโยน มือประคองเค้กก้อนใหญ่เอาไว้
“เด็ก ๆ ที่รักของแม่ รอกันจนร้อนใจแล้วใช่ไหม” หญิงผีมีสีหน้าเปี่ยมเมตตา สายตาอ่อนโยนกวาดมองเด็ก ๆ ทีละคน