ดวงตาของน้องชายเป็นประกาย ราวกับคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะ
ผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างกินจนท้องกลมเป็นลูกบอล ใบหน้าเขียวคล้ำ อาหารติดคอจนแทบกลืนไม่ลง แต่กลับไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว
พี่เลี้ยงร่างผอมคนนั้นมีนาฬิกาทรายอยู่ในมือ!
กฎข้อหนึ่งที่บอกว่าไม่ควรใช้เวลากินอาหารนานเกินไป อาจหมายถึงต้องกินให้เสร็จก่อนที่ทรายในนาฬิกาทรายจะหมด
ตอนนี้ทรายในนาฬิกาทรายไหลผ่านไปแล้วครึ่งหนึ่ง
แต่เวลาที่กินจริง ๆ ยังไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ!
【ผู้เล่นขอพูด: กินไม่หมด กินยังไงก็ไม่หมด】
【อาหารห้ามเหลือทิ้ง แถมยังต้องกินให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนด ผีร้ายนี่ก็คอยก่อกวน จงใจเล่นงานผู้เล่น แบบนี้จะเล่นต่อยังไง?】
【ขอภาวนาให้เทาเที่ยเข้าสิง กินข้าวได้คำละ 5 กิโล】
ซูยวนขยับตัว
เธอยกมือเท่าอาหารจานเนื้อชิ้นโตของตัวเองลงในจานของน้องชายจนหมด
“อาหารที่คุณแม่อุตส่าห์ทำอย่างยากลำบาก จะให้พี่สาวกินคนเดียวได้ยังไงล่ะ”
“น้องชายกับพี่สาวก็ควรแบ่งกันกินสิ พี่สาวต้องกิน น้องชายยิ่งต้องกินให้มากกว่า ไม่อย่างนั้นจะโตไม่สูงนะ”
ซูยวนค่อย ๆ กินอาหารในชามของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน
“อร่อยสุด ๆ เลย น้องชายลองชิมดูสิ!”
“เค้กหวานมาก น้องชายก็กินด้วยสิ”
“ทำไมน้องชายไม่ยิ้มล่ะ ไม่ชอบยิ้มหรือ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของซูยวนเลือนหาย กลายเป็นสีหน้าเคร่งขรึม “เด็ก ๆ ไม่ชอบยิ้มไม่ใช่นิสัยที่ดีนะ จะกลายเป็นเด็กขี้เหร่เอาได้”
เธอ...เธอบ้าไปแล้วหรือไง?
ผู้เล่นคนอื่น ๆ มองซูยวนอย่างหวาดผวา
เธอเทอาหารของตัวเองทั้งหมดลงในชามของผีร้าย นี่มัน...นี่มันหาเรื่องตายก่อนเวลาเห็น ๆ!