โลหิตปกคลุมผืนฟ้า ดันเจี้ยนผีร้ายทยอยปรากฏขึ้นทั่วทุกมุมโลก
ซูยวนยืนอยู่ในพื้นที่รอคอยปิดตาย เงยหน้ามองหน้าจอที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บนนั้นมีตัวอักษรสีแดงฉานเขียนไว้ว่า:
【ยินดีต้อนรับสู่เกมดันเจี้ยนผีร้าย!】
【การถ่ายทอดสดดันเจี้ยนผีร้ายกำลังจะเริ่มขึ้น ขอให้ผู้เล่นทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม】
ซูยวนกัดฟันกรอด “ระบบ ไม่ใช่บอกฉันเหรอว่าจะไม่ถูกลากเข้าดันเจี้ยนผีร้าย?”
เมื่อครู่เธอยังหยอกล้อเป้าหมายที่ระบบเลือกให้จีบอยู่เลย แต่พริบตาต่อมากลับถูกส่งมายังสถานที่อันตรายถึงชีวิตเช่นนี้
ขณะเดียวกัน การกระทำทุกอย่างของเธอก็ปรากฏอยู่ในการถ่ายทอดสดดันเจี้ยนผีร้าย
มีคนเพียงไม่กี่คนกดเข้าไปในห้องถ่ายทอดสด
【เอ๊ะ ทำไมถึงแนะนำห้องถ่ายทอดสดมือใหม่มาให้ฉันล่ะ?】
【เพราะเป็นครั้งแรกที่มือใหม่เข้าร่วมเกมสยองขวัญ ห้องถ่ายทอดสดก็เลยถูกแนะนำให้คนดูน่ะ】
【เชี่ย มือใหม่นี่สวยชะมัดเลย】
มีคำหยาบผุดขึ้นมาในแถบข้อความ
ทุกการเคลื่อนไหวของซูยวนถูกถ่ายทอดสดอยู่ ตอนนี้เธอสวมชุดนอนกระต่ายสีชมพู กำโทรศัพท์ไว้แน่น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นโค้งชวนขนลุก “ฉันต้องการคำอธิบาย”
เธอฝ่าฟันวันสิ้นโลกมา 27 ปี กว่าจะสร้างดินแดนสงบสุขขึ้นมาได้ กลับถูกคนรักหักหลังจนตายอย่างอนาถ โชคยังดีที่ผูกมัดกับระบบจีบหนุ่มสาว ได้ข้ามมายังต่างโลก ทำภารกิจเพื่อแลกกับอายุขัย และใช้ชีวิตอย่างอิสระในแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ใครจะรู้ว่าดันเจี้ยนผีร้ายจะปรากฏขึ้น วิกฤตความตายคืบคลานเข้ามาทีละก้าว ทั้งที่ระบบรับรองแล้วว่าเธอจะไม่ถูกดันเจี้ยนผีร้ายเลือก
แต่ตอนนี้กลับ…
ระบบ：【เมื่อครู่ระบบเกิดเหตุขัดข้องเล็กน้อย】
ซูยวนฝืนยิ้ม “ฉันให้โอกาสเธอ รีบส่งฉันออกไปเดี๋ยวนี้”
ระบบ：【ขอโทษนะโฮสต์ ไม่มีตัวเลือกให้ส่งตัวออกไป แย่แล้ว แย่แล้ว! ระบบขอแนะนำให้โฮสต์ทำตามกฎของเกมผีร้าย!】
【เกมกำลังจะเริ่มต้น】
【กรุณาตั้งชื่อห้องถ่ายทอดสด】
ตั้งชื่อเหรอ?
ซูยวนสุ่มพูดชื่อผู้ใช้ขึ้นมาชื่อหนึ่ง: เด็ดหลิวจากราก
ข้อความบนหน้าจอเปลี่ยนไป ก่อนที่เธอจะทันได้พูดกับระบบต่อ ก็จมดิ่งสู่ความมืดเสียแล้ว
ติ๊ง～!
【ยินดีต้อนรับผู้เล่นเด็ดหลิวจากรากเข้าสู่โลกผีร้าย ดันเจี้ยนปัจจุบันคือ《งานวิวาห์สีเลือด》】
【ระดับความยากของดันเจี้ยน: ระดับเอฟ】
【ตัวตนในเกม: เจ้าสาว】
【เงื่อนไขผ่านด่าน: เอาชีวิตรอดให้ครบ 3 วัน และจัดงานวิวาห์สีเลือดให้สำเร็จ】
【คำแนะนำในการเอาชีวิตรอด: โปรดรักษาบทบาทของตนให้ดี】
ซูยวนเบิกตาขึ้นทันที ความรู้สึกเหมือนร่วงหล่นจากที่สูงยังไม่ทันจาง กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสนิมเข้มข้นจนชวนคลื่นไส้ก็พุ่งเข้าจมูกอย่างรวดเร็ว
เธอเผลอร้องเรียกระบบ
ระบบ：【กำลังอัปเดตระบบ—นับถอยหลัง 3 นาที…】
ระบบเฮงซวย!
ในเว็บบอร์ดผีร้ายเคยบอกไว้ว่า สถานที่ที่แสงจันทร์สีแดงสาดส่องจะสุ่มเลือกมนุษย์ให้เข้าไปในดันเจี้ยนผีร้าย
เสียงพูดคุยดังขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนก็เพิ่มจำนวนขึ้นทีละคน
“ซวยฉิบหาย ดวงตกไปแปดชั่วโคตร ยังอุตส่าห์มาเจอดันเจี้ยนผีร้ายเข้าจนได้”
ชายวัยกลางคนหัวล้านเตะมุมกำแพงขึ้นราข้าง ๆ ด้วยความโมโห
“สวรรค์ ยังหนีไม่พ้นอีกเหรอ?” หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ พลางยกมือปาดหน้า
นับตั้งแต่ดันเจี้ยนผีร้ายปรากฏขึ้น ผู้คนก็เปลี่ยนจากความหวาดกลัวในช่วงแรก
กลายเป็นด้านชา บางคนถึงขั้นรู้สึกตื่นเต้น
เพราะคนที่ผ่านโลกผีร้ายมาได้และยังมีชีวิตรอดจะได้รับเงินชดเชยก้อนโต อีกทั้งยังมีโอกาสได้เป็นผู้ดูแลดันเจี้ยน
แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก
“โอกาสมีแค่ 10 เปอร์เซ็นต์ ยังอุตส่าห์มาเจอกันได้…”
ตัวอักษรชุดหนึ่งปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า:
【จำนวนผู้รอดชีวิตในดันเจี้ยนปัจจุบัน: 14 คน】
หมอกเบื้องหน้าเริ่มสลาย รอบข้างค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ผู้คนที่ก่อนหน้านี้ได้แต่ฟังเสียงเริ่มหันมองหน้ากัน
ในเวลาเดียวกัน ประตูเหล็กขึ้นสนิมบานใหญ่ตรงหน้าก็ค่อย ๆ เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด
“กึก กึก กึก”
ฝุ่นหนาทึบฟุ้งกระจาย พ่อบ้านคนหนึ่งสวมชุดสูทหางยาวเดินออกมา
“ยินดีต้อนรับทุกท่านที่เลือกคฤหาสน์สีเลือดเป็นสถานที่จัดงานวิวาห์อันยิ่งใหญ่ครั้งนี้”
เส้นเลือดของพ่อบ้านเป็นสีม่วงดำ เห็นเด่นชัดทุกเส้น ราวกับตัวอย่างที่ถูกถลกหนัง
“ขอให้แขกทุกท่านปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด”
“มิฉะนั้นจะถูกกำจัด!”
【กฎข้อหนึ่ง: นอกจากช่วงที่สามารถแยกย้ายได้ โปรดอยู่กับคนรักตลอดเวลา เพราะพวกท่านรักกันมาก】
【กฎข้อสอง: ระหว่างซ้อมพิธีแต่งงาน ห้ามส่งเสียงดัง เพื่อไม่ให้ปลุกเจ้าของคฤหาสน์】
【กฎข้อสาม: ห้ามจ้องมองผีร้ายตนใดนานเกิน 10 วินาที นอกจากคนรักของท่าน】
【กฎข้อสี่: จงจำไว้ว่า นอกจากคนรักที่รักท่านอย่างแท้จริงแล้ว ห้ามไว้ใจใครทั้งนั้น รวมถึงคนรักของท่านด้วย】
【กฎข้อห้า: หลังเที่ยงคืน ห้องพักแขกในคฤหาสน์ไม่ปลอดภัย หากตกอยู่ในอันตราย ขอให้ทุกคนไปหลบภัยในห้องรับแขก】
【กฎข้อหก: ตามข้อกำหนดของคฤหาสน์ หลังเที่ยงคืนแขกทุกคนห้ามออกไปข้างนอกตามอำเภอใจ มิฉะนั้นต้องรับผลที่ตามมาเอง】
【กฎข้อเจ็ด: ห้ามฝ่าฝืนขั้นตอนพิธีแต่งงาน】
กฎต่าง ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูคฤหาสน์ ทุกคนพากันวิพากษ์วิจารณ์
“ไม่เอา ฉันไม่เอา ฉันจะออกไป!”
ท่ามกลางเสียงอึกทึก ชายคนหนึ่งทำอะไรไม่ถูก พยายามหนีไปด้านหลัง พลางชนซูยวนที่กำลังเหม่อล้มลงกับพื้นอย่างแรง
เพียงก้าวแรกที่ชายคนนั้นพ้นเขตคฤหาสน์ เขาก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาได้แค่ครึ่งเสียง ก่อนร่างทั้งร่างจะระเบิดกระจุย แขนขาปลิวว่อน ลูกตาข้างหนึ่งกลิ้งไปตามพื้น
พ่อบ้านก้มลงเก็บมัน ใบหน้าที่เดิมเหมือนมนุษย์ฉีกแยกไปจนถึงหลังใบหู เขาเงยหน้ากลืนลูกตาลงไป
เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าก็กลับมาเป็นรอยยิ้มละไมอีกครั้ง “ขออภัยที่ทำให้ตกใจนะครับ แขกทุกท่าน”
【โง่เง่า! ยังคิดจะหนีออกจากดันเจี้ยนอีก ทางเดียวที่จะออกจากดันเจี้ยนได้ก็คือทำภารกิจให้สำเร็จ!】
【คนพวกนี้โชคดีนะ ดันเจี้ยนงานวิวาห์สีเลือดระดับเอฟ แม้ดันเจี้ยนนี้จะวิปริต แต่ถ้าทำตามกฎ โอกาสรอดก็สูงถึง 30 เปอร์เซ็นต์】
แถบข้อความเต็มไปด้วยเสียงวิจารณ์อื้ออึง
ซูยวนกุมเข่าพยุงตัวลุกขึ้น พลางสบถในใจว่าซวยจริง ๆ
จู่ ๆ ชายหนุ่มผมดำคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกาย เขากัดฟันเอ่ย “ซูยวน?”
หูกระต่ายของซูยวนวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ดูราวกับกระต่ายที่กำลังตื่นตกใจจริง ๆ “ใครน่ะ?”
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย” น้ำเสียงของหลู่สวนเจือความภาคภูมิใจ “ไม่น่าเชื่อว่าเพิ่งเข้าดันเจี้ยนเป็นครั้งแรก น่าสมเพชจริง ๆ ตอนนี้ฉันเป็นผู้ดูแลดันเจี้ยนระดับอีแล้ว”
ในเว็บบอร์ดเคยบอกไว้ว่า ต้องผ่านดันเจี้ยนระดับอีและได้รับของยืนยันระดับอี จึงจะเป็นผู้ดูแลระดับอีได้
ของยืนยันจากผีร้ายต้องเป็นสิ่งที่ผีร้ายมอบให้ด้วยความสมัครใจ ดูท่าเขาคงโชคดีสุด ๆ
แต่แมลงวันรอบตัวเธอมีมากเกินไป จนคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาเป็นใคร
กฎของดันเจี้ยนผีร้ายกำหนดให้ต้องมีผู้เล่นเก่าอย่างน้อยหนึ่งคนเป็นผู้นำทีม
เมื่อคนอื่นได้ยินว่าผู้ดูแลระดับอีจะเป็นผู้นำทีม ต่างก็เผยสีหน้ายินดีสุดขีด นี่คือท่านผู้ดูแลที่มีระดับสูงกว่าระดับเอฟ หากมีผู้แข็งแกร่งเช่นนี้นำทีม พวกมือใหม่อย่างพวกเขาต้องรอดแน่
“สวรรค์ ระดับอี! เป็นผู้ดูแลระดับอี พวกเรารอดแล้ว!”
“ท่านผู้ดูแล ช่วยพาฉันไปด้วยได้ไหม ขอร้องล่ะ! ฉันให้เงินคุณ 100,000 หยวนได้!”
หลู่สวนเชิดหน้าหยิ่งผยอง ราวกับมีตัวอักษรเขียนอยู่กลางหน้าผากว่า ‘รีบมาประจบฉันสิ’
ซูยวนหันไปหา คอเสื้อขนฟูแยกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องครึ่งหนึ่ง ดวงตางดงามมีหยาดน้ำคลอ ดูน่าสงสารชวนให้คนเอ็นดูเป็นพิเศษ
หลู่สวนเห็นใบหน้าตรงของเธอแล้วก็ตะลึงในความงาม ท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังวางมาดเหนือกว่า
“หรือเธอจะลองขอร้องฉันดู? บางทีฉันอาจช่วยเธอก็ได้ ไม่อย่างนั้น…”
ริมฝีปากซูยวนสั่นระริก ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนสมองมีปัญหา พวกเขาสนิทกันมากหรือไง?
คนอื่น ๆ เบิกตากว้าง โอกาสดีขนาดนี้ หญิงสาวคนนี้กลับไม่ยอมรับ นั่นผู้ดูแลระดับอีเชียวนะ!
เป็นที่พึ่งชั้นดีที่ช่วยเพิ่มโอกาสรอดได้อย่างมากเชียวล่ะ!