“ดีมาก”
ไม่มีใครถอนตัว นับเป็นการเริ่มต้นที่ไม่เลว
แต่ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
มุมปากของเหลยจ้านยกขึ้นเล็กน้อย เขาพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “ดี ในเมื่อไม่มีใครถอนตัว ต่อจากนี้ก็เริ่มฝึกเข้มข้นอย่างเป็นทางการ”
“ถ้าเริ่มแล้วค่อยถอนตัว ก็ถือว่าเป็นทหารหนีทัพ!”
กล่าวจบ เขาก็เผยรอยยิ้มชวนฉงน
“ฉันรู้ว่าพวกนายต่างคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์เหนือคนทั่วไป มีความสามารถโดดเด่น แต่น่าเสียดายที่พวกนายก็เป็นแค่พวกไร้ประโยชน์ที่พึ่งพาพลังจิต แถมยังเป็นพวกไร้ประโยชน์ที่ไม่รู้จักใช้พลังจิตทุกหยดให้เกิดประโยชน์สูงสุดอีกด้วย!”
“ดังนั้น การฝึกเข้มข้นข้อแรกคือศึกหมาป่าปะทะแกะ!”
“ครูฝึกผู้ช่วยทั้งหกคนของกิลด์เป็นหมาป่า ส่วนพวกนายทุกคนเป็นแกะ”
เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นจากเบื้องล่างเวที
“ครูฝึกหกคนเหรอ?”
“ดูถูกพวกเราเกินไปแล้วมั้ง พวกเราล้วนเป็นอัจฉริยะนะ!”
“ยอดฝีมือด้านลำดับพันธุกรรมของสหพันธ์กับกิลด์มีตั้งยี่สิบกว่าคน เกมนี้มันเล่นกันเหมือนเด็ก ๆ ชัด ๆ”
“หกคนสู้กับสองร้อยห้าสิบคน เอาจริงเหรอ?” ฉินอวี้พึมพำเสียงเบา
ซูยวนเหลือบมองเหล่ายอดฝีมือบนเวทีสูง
สองร้อยห้าสิบ...สองร้อยห้าสิบ อืม...ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีคนแค่ 250 คน
ฉินอวี้เองก็นึกขึ้นได้ในภายหลัง “ดีนี่ พวกเขาด่าพวกเราอยู่นี่!”
เหลยจ้านสะบัดมือใหญ่ ด้านหลังของเขาปรากฏจอแสงอิเล็กทรอนิกส์ขนาดมหึมา
“ศึกหมาป่าปะทะแกะมีระยะเวลาสามวัน ขอเพียงพวกนายรักษาตัวไม่ให้ถูกคัดออกได้ โดยไม่ใช้พลังจิตจนหมดก็พอ เมื่อพลังจิตเหือดแห้ง จะถูกคัดออกทันที!”