ท้องฟ้าปรากฏตัวนับถอยหลังสู่การแสดงบทละครเสมือนจริง
ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง
เมื่อท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงฉานโดยสมบูรณ์ การแสดงศิลปวัฒนธรรมก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
สถานที่จัดการแสดงกระจายอยู่ตามโรงละครหลายแห่ง
เมื่อเข้าไปในโรงละครแล้ว พื้นที่ด้านในจะขยายออกไปได้อย่างไร้ขีดจำกัด กลายเป็นสถานที่จริง
บทบาทในบทละครของซูยวนกำหนดให้นางต้องเกาะติดหัวหน้าห้องอยู่ตลอดเวลา และแสดงเป็นคนอ่อนแอบอบบาง
หัวหน้าห้องคนนั้นก็คือเจียงเยี่ยน ตัวจริงเสียงจริง
เส้นผมสั้นของเขาปลิวไหวเล็กน้อย ร่างสูงผอมปรากฏใต้แสงไฟถนน เมื่อไม่มีแว่นบดบัง สันจมูกของเขาก็ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ ทอดเงาจาง ๆ ลงมา
“อ๊า—” ซูยวนชี้ไปยังเงาดำที่วูบผ่านด้านหน้าอย่างกะทันหัน ก่อนจะคว้าชายเสื้อเจียงเยี่ยนไว้ด้วยความกลัว ดวงตาแดงเรื่อมองเขา
“มะ... มีอะไรบางอย่าง”
ในบทละคร นักเรียนหลายคนพบว่าโรงเรียนแห่งนี้เข้าได้แต่กลับออกไปไม่ได้ ทั้งยังเจอเหตุการณ์ประหลาดต่อเนื่องกัน พวกเขาจึงคิดว่าในโรงเรียนมีสิ่งชั่วร้าย แล้ววางแผนจะไปสำรวจหอหนังสือใต้ดินในตอนกลางคืน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหล่าอาจารย์สั่งห้ามเข้าอย่างเด็ดขาด
จุดแรกที่ต้องแสดงความอ่อนแอ ก็คือตอนเห็นเงาดำวูบผ่าน
ฉินอวี้ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกทีมกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “พี่ยวน เล่นใหญ่เกินไปแล้ว ที่นี่ไม่มีใครสักคน”
“ยังไงก็มีกล้องแค่ตัวเดียว เดี๋ยวตัดต่อก่อนแล้วค่อยส่งให้อาจารย์ก็ได้”
ซูยวนไม่พูดอะไร
เพื่อเรียกคะแนนความชอบให้ได้มากขึ้น โหย่วหนิงจึงรีบพูดคล้อยตาม “ใช่ พวกเราไม่ต้องจริงจังมากก็ได้ ยังไงก็พึ่งการตัดต่อทีหลังได้อยู่แล้ว”
ซูยวนยังคงเงียบ เพียงแต่จับชายเสื้อเจียงเยี่ยนแน่นไม่ยอมปล่อย “ฉันฟังหัวหน้าห้องค่ะ”