จี้หลิ่นเหลือบมองคนกลุ่มที่ส่งเสียงดังที่สุด
คนเหล่านั้นหดคอด้วยความหวาดหวั่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาทำท่ามั่นอกมั่นใจอีกครั้ง
ทำไปแล้ว ยังไม่ให้คนอื่นพูดอีกหรือไง?
ข้อบังคับของสหพันธ์ไม่ใช่มีไว้ประดับเสียหน่อย!
เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายให้ได้!
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูยวนถูกคนชี้หน้าด่าว่าเป็นคนทรยศ เธอเคี้ยวหมากฝรั่ง มือทั้งสองล้วงกระเป๋า แล้วเดินเอื่อย ๆ ไปหยุดตรงหน้าคนกลุ่มนั้น ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้กะทันหัน
ทุกคนสะดุ้งตกใจ โดยเฉพาะคนที่ถูกซูยวนจับจ้อง เขาสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
「คะ...คุณจะ จะทำอะไร」
ซูยวนเป่าลูกโป่งหมากฝรั่งสีชมพู ลูกโป่งขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแตกดัง “ปัง”
ชายคนนั้นหลับตาปี๋ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบตรงลำคอ
เขาลืมตาพรวด สีหน้าตื่นตระหนก 「คะ...คุณกล้าเหรอ!」
「กล้าอะไร」
ซูยวนโน้มเข้าไปใกล้หู มีดแล่เนื้อในมือแนบสนิทกับหลอดเลือดแดงที่ลำคอของเขา
ฉินเฉิงเหงื่อเย็นไหลท่วมกาย 「เจ้าหน้าที่ซูยวน ต้องขออภัยอย่างยิ่งที่สำนักงานสหพันธ์นครจิ่นโจวของเราคัดเลือกเจ้าหน้าที่ภาคสนามได้ไม่รอบคอบพอ」
「ขอเจ้าหน้าที่ซูยวนอย่าวู่วาม」
เขาหันไปมองสมาชิกคนอื่น ๆ ของหน่วยที่หนึ่งอย่างร้อนใจ
แต่กลับไม่เห็นใครสักคนมีท่าทีจะห้ามซูยวน
หน่วยที่หนึ่งนี่ ยังมีคนปกติอยู่บ้างไหมเนี่ย!
「หัวหน้าหน่วยฉี!」ฉินเฉิงทำได้เพียงร้องขอให้จี้หลิ่นออกหน้าช่วย
อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นหน้าสำนักงานสหพันธ์ หากมีคนตายขึ้นมาจะดูดีได้อย่างไร