【ติ๊ง—ค่าพลังงานที่ไม่ทราบชนิดของลูกอมสีชมพู: 20】
อีกแล้ว 20
ตั้งแต่วินาทีที่แม่หยิบขวดแก้วออกมา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว
มีเพียงลูกอมสีขาวเท่านั้นที่ระบบไม่แจ้งเตือนอะไรเลย
ซูยวนโยนลูกอมเข้าปากทันที สีหน้าเปี่ยมด้วยความจริงใจ «ลูกอมที่แม่ให้ ต่อให้ไม่มีรสชาติก็ยังอร่อย»
รอยยิ้มของแม่ไม่เปลี่ยนไป นางหันไปจ้องผู้เล่นคนอื่น «เด็กดี กินลูกอมแล้วอย่าลืมแปรงฟันก่อนนอน»
«ต้องกินให้หมด»
ซูยวนยังห่วงหนี้ก้อนโตของตัวเอง ระหว่างหันหลังให้คนอื่นจึงแอบส่งสายตาให้พวกเขา
ส่วนจะเข้าใจหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องของนางแล้ว
หญิงสาวผมเปียเห็นสายตาที่ซูยวนส่งมา นางเงยหน้ากลืนลูกอมลงไปอย่างคล่องแคล่ว ก่อนอ้าปากให้ดู «กินหมดแล้ว»
แม่พอใจมาก «เด็กดี ไปพักผ่อนเถอะ»
นางมองผู้เล่นคนอื่นที่ยังไม่ได้กินลูกอมฝันดี
ราวกับว่าหากพวกเขาไม่กิน นางก็พร้อมจะแปลงร่างเป็นผีร้ายมาทวงชีวิตในวินาทีถัดไป
หญิงสาวผมเปียเดินตามซูยวนไปอย่างรวดเร็ว พอถึงหัวมุม นางขยับลำคอแล้วคายลูกอมลงบนฝ่ามือ กำไว้แน่น
«ลูกอมนี้มีปัญหา»
ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำยืนยัน
แต่ถ้าซูยวนไม่เตือน นางเองก็คงเลือกกลืนลงไปก่อนชั่วคราว
ซูยวนแบมือ «ไม่รู้สิ แต่ของที่สีสันสดใสยิ่งมักอันตรายถึงชีวิต ฉันยังไม่อยากอายุยังน้อยก็ต้องนอนในโลง»
นางรู้สึกง่วงขึ้นมาเล็กน้อย «พี่สาว ตอนนี้ฉันง่วงมาก อยากขึ้นไปข้างบนแล้ว»
หญิงสาวผมเปียไม่ตอบ เพียงกล่าวว่า «ขอบใจนะ ฉันติดหนี้เธอครั้งหนึ่ง»
ตลอดทางเดินแขวนกระจกไว้เต็มไปหมด แสงไฟสะท้อนเป็นวงแสงระยิบระยับหลายสาย ส่องสว่างเป็นระลอกคลื่น
ซูยวนหยิบรองเท้าส้นสูงของอิกริสออกมาจากมิติระบบแล้วสวม