วันต่อมา ผู้เล่นทำท่าทางแสดงความสุขต่อหน้าภาพถ่ายครอบครัวตามกฎ ในตอนนั้นเอง มีผู้เล่นคนหนึ่งพูดขึ้นว่า
: อยู่ที่นี่ต่อไปก็ดูไม่เลวเหมือนกัน
ฉันสะดุ้ง แต่ไม่นานความคิดแบบเดียวกันกลับผุดขึ้นมาในหัวฉันด้วย
นี่ไม่ถูกต้อง
ช่วงเช้าเราออกสำรวจได้อย่างอิสระ ฉันพบว่าชั้นสามถูกปิดผนึกไว้ด้วยประตูเหล็ก
แต่พวกน้องชายไม่ได้พักอยู่บนชั้นสามหรอกหรือ?
ฉันอยากเข้าไปดูให้รู้เรื่อง แต่กลับพบว่าเข้าไปชั้นสามไม่ได้เลย
หลังมื้อกลางวัน น้องชายก็ปรากฏตัวขึ้น แล้วเล่นเกมกับพวกเราอีกครั้ง
ตามหาพี่ชาย
แต่ในกลุ่มของเรามีผู้ชายแค่ฉันคนเดียว......
เกมจบลง ผู้เล่นหลายคนได้รับบาดเจ็บ
แขน ขา แก้ม น้องชายกินทุกอย่าง
หลังมื้อเย็น พวกเราไปรับลูกอมฝันดีอีกครั้ง
ตอนกลางคืน แม่อารมณ์ร้ายกว่าเดิม
ฉันจะทนได้อีกกี่วัน?
วันที่สาม ครอบครัวในคฤหาสน์ช่างดีเหลือเกิน แม่ดีกับพวกเรามาก น้องชายก็น่ารักเหลือเกิน
อยู่ต่อ อยู่ต่อ อยู่ต่อ!
อยู่ต่อ....อยู่ต่อไป.....
ไม่ ไม่ใช่....
ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้!
ลายมือในสมุดบันทึกเริ่มยุ่งเหยิงอย่างหนัก ทุกเส้นที่เขียนล้วนกดลงไปอย่างแรงจนกระดาษฉีกเป็นรอยหลายแห่ง
หลังจากนั้นไม่มีเนื้อหาอีก
ดูท่าเขาคงทนไม่ผ่านวันที่สาม
ต้องไปดูชั้นสามให้ได้
“ตึง——! ตึง——! ตึง——!”
นาฬิกาเรือนใหญ่ในห้องรับแขกส่งเสียงกังวาน
ซูยวนเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง
22:00
วินาทีที่เข็มวินาทีชี้ตรง เสียงเคาะประตูอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้นพร้อมกับที่คฤหาสน์จมดิ่งสู่ความมืด