เตียงมงคลเป็นเตียงโบราณสไตล์ย้อนยุค ต้องก้มตัวลงต่ำจนเกือบติดพื้น ถึงจะมองลอดช่องกระดานเข้าไปดูได้ว่ามีใครซ่อนอยู่ข้างในหรือไม่
ชวนตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน
จี้หลิ่นตรวจตู้มงคล
ส่วนใต้เตียง ซูยวนเป็นคนตรวจ
ซูยวนคว้าคอเสื้อด้านหลังของหนิงเฟยด้วยมือข้างเดียว “ไปดูสิ”
หนิงเฟยแทบร้องไห้ “พี่สะใภ้ ขอร้องล่ะ ผมกลัวจริง ๆ”
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกฉันว่าพี่สะใภ้”
คราวนี้เขาคงเลี่ยงไม่ได้แล้ว
หนิงเฟยไม่มีทางเลือก ได้แต่ให้กำลังใจตัวเองเงียบ ๆ ก่อนหลับตาแล้วค่อย ๆ ก้มลง แก้มแทบแนบพื้น กว่าจะค่อย ๆ ลืมตาแล้วมองเข้าไปใต้เตียงก็ผ่านไปนานทีเดียว
ทันทีที่เขาลืมตา ใบหน้าเปื้อนเลือดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“อ๊าก—!”
ซูยวนฉวยจังหวะนั้นดึงหนิงเฟยออกมา
สัตว์ประหลาดที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงโผล่หัวตามออกมา ซูยวนคว้าหัวมันไว้แล้วกระชากออกมาเต็มแรง
พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ฟังไม่เหมือนเสียงคนหรือเสียงผี สัตว์ประหลาดก็ถูกซูยวนลากออกมา
มันมีร่างกายเหมือนมนุษย์ แต่เดินสี่ขา ร่างสัตว์ประหลาดแลบลิ้นยาวเหยียด น้ำลายไหลย้อยออกมาไม่หยุด
ซูยวนขมวดคิ้ว “อี๋…น่าขยะแขยงชะมัด”
ในช่วงชั่วพริบตานั้น สัตว์ประหลาดพลันหลุดจากมือเธอ แล้ววิ่งไปทางประตู
“รองหัวหน้า!”
อันหลานรออยู่ก่อนแล้ว เธอขว้างดาบโค้งออกไปอย่างฉับไว ก่อนดึงม่านมาคลุมสัตว์ประหลาดแล้วกดมันลงกับพื้นอย่างแรง
เธอกดเข่าลงไปเต็มแรง มือข้างหนึ่งรับดาบโค้งที่บินกลับมา แล้วแทงลงบนฝ่ามือของสัตว์ประหลาด
“โฮก!”
จี้หลิ่นหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนหันไปมองซูยวน