หลังจากถูกต่อยไปสิบกว่าหมัดอย่างจัง โหย่วหนิงก็เพิ่งตระหนักว่าความสามารถในการฟื้นฟูของตัวเองดูเหมือนจะช้าลง
เกิดอะไรขึ้น?
เธอรีบหลบฉาก จ้องมองพลังที่แผ่ออกมาจากร่างซูยวนอย่างระแวดระวัง
“ตกลงแกใช้วิธีสกปรกอะไร?”
“เขตแดน!”
ลี่เฟย่ามองอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่เป็นความสามารถที่มีได้เฉพาะเทพผีไม่ใช่เหรอ แกเป็นตัวอะไรกันแน่?”
“หรือว่าแกได้รับพรจากเทพผี แกคือ...”
ซูยวนฟังจนคันหู “พล่ามอยู่ได้ น่ารำคาญไหม!”
เธอแค่อยากต่อยกันเท่านั้นเอง
แบบเอาให้ถึงตาย
ขอร้องล่ะ เธอประคองพลังไว้ได้แค่ 5 นาที จะยอมให้เธออัดให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูดไม่ได้หรือไง?
โหย่วหนิงกัดฟัน “ซูยวน แกอวดดีเกินไปแล้ว”
ลี่เฟย่ากลับเอ่ยห้าม “อย่าลืมภารกิจของเรา นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่ส่งผลต่อสถานะของเราในอนาคต”
ซูยวนเป็นสัตว์ประหลาดที่อธิบายอะไรไม่ได้เลย
โดยเฉพาะพลังจากเทพผีที่อยู่ในตัวเธอ มันไม่ควรปรากฏอยู่ในร่างมนุษย์อย่างสิ้นเชิง
โหย่วหนิงเดือดดาล “ไอ้ขยะ!”
“แกสัญญากับฉันไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะฆ่ามันให้ได้!”
สุดท้ายก็ยังไร้ประโยชน์เหมือนเดิม
ลี่เฟยย่าทนให้ใครท้าทายไม่ได้ ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นคู่ชีวิตร่วมพลังของตัวเองก็ตาม “ทุกสิ่งที่แกมี ฉันเป็นคนมอบให้”
“พอพวกเราได้ทุกอย่างมาแล้ว จะต้องกลัวว่าจะฆ่ามดตัวเดียวไม่ได้หรือไง?”
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นสายควบคุม การปะทะกันซึ่งหน้าเป็นวิธีของคนโง่
เมื่อไม่อาจกดความสามารถของอีกฝ่ายไว้ได้ การซ่อนตัวในเงามืดแล้วลอบทำร้ายต่างหากจึงจะฉลาด
โหย่วหนิงถอดหมวกคลุมหน้าลงอีกครั้ง “ซูยวน แกคอยดูเถอะ!”
เธอรีบปีนขึ้นไปบนชายคา คิดจะอาศัยภูมิประเทศหลบหนี แต่ชั่วขณะที่ลอยตัวขึ้นกลับถูกแรงมหาศาลกระชากลงมา