ตัวเลขนับถอยหลังบนท้องฟ้าแสดงว่า: 3:45
รถสามล้อจอดนิ่งอยู่ห่างจากสถานี 1 กิโลเมตร
ภายในรัศมี 1 กิโลเมตรจากสถานีสัญจรไม่ได้เลย แม้แต่รถสามล้อก็เข้าไปไม่ได้ ต้องเดินเท่านั้น
ระยะทาง 1 กิโลเมตร เวลายังเหลืออีกสามชั่วโมงกว่า ๆ สบายมาก
หลังเข้าเขตสถานี อากาศรอบตัวก็เย็นลงฮวบ ความหนาวเย็นที่ซึมลึกถึงกระดูกทำให้กู้เสวี่ยตัวสั่น
ซูยวนเองก็อดลูบแขนที่โผล่พ้นเสื้อออกมาไม่ได้
เธอสวมเสื้อแขนสั้นเปิดไหล่ข้างหนึ่ง คู่กับกางเกงคาร์โก้สีดำและรองเท้าผ้าใบสีขาว
ซูยวนพ่นลมหายใจออกมา “ไม่ต้องล่ามเผยลั่วไว้ก็ได้”
อีกเดี๋ยวไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เผยลั่วชะงัก “พี่สาว ได้เหรอครับ?”
ซูยวนพยักหน้า “ได้สิ”
เผยเจาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ปลดโซ่ให้เผยลั่ว ก่อนหยิบอุปกรณ์ครอบปากกันกัดออกมาจากกระเป๋า
“ใส่ซะ”
เผยลั่วสวมอุปกรณ์ครอบปากกันกัดอย่างว่าง่าย
กู้เสวี่ยกลืนน้ำลาย ยืนหลบอยู่หลังซูยวนอย่างหวาดกลัว ถ้าเผยลั่วจะกัดใคร อย่างน้อยก็ควรกัดซูยวนก่อน ไม่ใช่เธอ!
ยิ่งเข้าใกล้พื้นที่ด้านในสถานี ความเย็นในอากาศก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
ฝุ่นทรายใต้เท้าราวกับผลึกน้ำแข็ง เมื่อเหยียบลงไปก็ส่งเสียงกรอบแกรบ
รอบตัวในระยะ 1 กิโลเมตรเต็มไปด้วยรถยนต์ รถสารพัดชนิดจอดอัดกัน บางคันพังจนเหลือเพียงโครง บางคันตัวถังยังสมบูรณ์แต่ผุกร่อนไปบ้างแล้ว
ผู้คนทำได้เพียงเบียดผ่านช่องว่างระหว่างรถแต่ละคันอย่างยากลำบาก
โชคดีอยู่อย่างคือ ที่นี่ไม่มีสัตว์ประหลาด
กู้เสวี่ยเองก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ จึงถามอย่างระมัดระวังว่า “ซูหลิ่ว ทำไมที่นี่ไม่มีสัตว์ประหลาดเลยล่ะ?”