ในมุมหนึ่ง
เผยลั่วพากู้เสวี่ยหลบอยู่หลังที่กำบัง เขาคอยสังเกตบริเวณรอบตัวอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายจึงปล่อยมือกู้เสวี่ย
กู้เสวี่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับการช่วยชีวิตจากผีร้าย ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนจริง ๆ
ตามหลักแล้ว คนตรงหน้าคือผีร้าย เธอควรรีบหนีไปหรือไม่ก็อยู่ให้ห่างและระแวดระวัง
แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่า เมื่อมีเผยลั่วอยู่ด้วยจะปลอดภัยกว่า
“ขะ...ขอบคุณ”
กู้เสวี่ยกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ
เผยลั่วเก้อเขินเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ผมแค่กลัวว่าถ้าเรายังอยู่ต่อ จะสร้างความเดือดร้อนให้พี่ชายกับพี่สาว”
ในเมื่อไม่มีความสามารถที่จะปกป้องตัวเอง ก็ไม่ควรอยู่ต่อ ไม่อย่างนั้นก็มีแต่จะเป็นภาระ
เพราะที่ครอบปากกันกัด เผยลั่วจึงพูดเสียงเบากว่าปกติ
ที่ครอบปากทำให้เขาอ้าปากได้ไม่เต็มที่
แม้จะดูทรมาน แต่เขาก็ไม่ได้ถอดที่ครอบปากออก แม้ซูยวนกับผีร้ายอีกตนจะไม่อยู่ แถมยังสวมมันไว้ด้วยความสมัครใจตลอดเวลา
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้เสวี่ยรู้สึกว่าผีร้ายจริงใจยิ่งกว่ามนุษย์เสียอีก
เมื่อตระหนักถึงความคิดนี้ แม้แต่ตัวเธอเองยังตกใจ
เธอกลับคิดว่าผีร้ายเป็นคนดี บ้าไปแล้วจริง ๆ
นั่นมันผีร้ายนะ! ผีร้ายที่ทำให้พวกเธอต้องหวาดผวาอยู่ทุกวัน!
แต่ในดันเจี้ยนนี้ ดูเหมือนคนที่คิดร้ายจะเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ผีร้าย ก่อนหน้านี้ผู้เล่นแย่งแผนที่กัน ฆ่าฟันกันเอง ชิงดีชิงเด่น แต่ละคนดุร้ายราวหมาป่า ทั้งใจดำและโหดเหี้ยม
ผู้เล่นเข่นฆ่ากันเอง ทว่าผีร้ายกลับจริงใจต่อมนุษย์