ตูม——!!
เปลวเพลิงสีดอกกุหลาบแผ่กระจายออกไปทั่วทุกทิศ โดยมีอันหลานเป็นศูนย์กลาง กระแสลมอันน่าสะพรึงกลัวจากแรงปะทะพัดหุ่นเชิดที่อยู่ใกล้ที่สุดกระเด็นปลิวไปหมด
เปลวไฟแผดเผาร่างของหุ่นเชิดอย่างต่อเนื่อง
หุ่นเชิดไร้ความรู้สึกเจ็บปวด เวลานี้พวกมันดูราวกับมัมมี่ที่กำลังลุกไหม้
เปลวไฟโหมกระหน่ำ ขณะที่ดาบโค้งในมืออันหลานกรีดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ
ทุกแห่งที่ดาบโค้งพาดผ่าน ล้วนเต็มไปด้วยเปลวเพลิงลุกโชน
วินาทีถัดมา ดาบโค้งก็ลอยกลับคืนสู่มืออันหลาน เธอหอบหายใจ สัมผัสได้ถึงพลังจิตที่ค่อย ๆ ลดน้อยลง
แสงเพลิงส่องสะท้อนใบหน้าของเธอ
“ไอ้พวกเศษสวะ!”
“วันนี้พี่สาวคนนี้จะฉีกพวกแกให้เละ!”
เธอเร่งพลังจิตขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟมหึมาพวยพุ่งออกจากร่าง มุ่งไปข้างหน้าโดยมีเธอเป็นศูนย์กลาง ตามดาบโค้งที่เธอขว้างออกไป เกิดเป็นทางเพลิงลุกโชนสายหนึ่ง
หุ่นเชิดมีจำนวนมากเกินไป ความเร็วที่อันหลานจะจัดการพวกมันด้วยการยิงหัวเพียงลำพังจึงช้าเกินไป
อันหลานรับมือหุ่นเชิดตรงหน้า ครั้นรู้สึกตัวว่ามีหุ่นเชิดทะลักมาจากด้านหลัง ดาบโค้งก็หลุดจากมือเธอไปแล้ว
อันหลานหันขวับกลับไป
ใบหน้าดำเกรียมราวถ่านจากการถูกเปลวไฟแผดเผาแทบจะแนบชิดกับใบหน้าเธอ ฟันขาววาววับงับเข้ามาอย่างดุร้าย
ในชั่วเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย มีดแล่เนื้อที่เปล่งประกายเย็นเยียบพุ่งฝ่าอากาศมา ปักเข้ากลางศีรษะหุ่นเชิดอย่างแม่นยำ
อันหลานฉวยจังหวะจับมีดแล่เนื้อ กดหุ่นเชิดลงกับพื้น แล้วออกแรงบิดข้อมือ ฟันมีดผ่าเปิดกะโหลกของมันอย่างรุนแรง
กระแสลมมหาศาลพัดหุ่นเชิดรอบข้างกระเด็นไปจนหมด