เสียงของซูยวนเพิ่งสิ้นลง คำว่า “สอง” ก็ยังไม่ทันได้พูดออกมา
พลังผีร้ายที่ปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่งก็สงบลง
สีหน้าของหลินเย่ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ ราวกับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “ซูซู?”
ซูยวนแค่นเสียงเบา ๆ แล้วแบมือออก “ดูสิว่าคุณทำอะไรลงไป มือฉันแดงไปหมดแล้ว”
สีหน้าของหลินเย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเสียการควบคุมอีกแล้ว
เขาประคองมือของซูยวนขึ้นมา ก้มลงเป่าลมใส่เบา ๆ
เย็นสบายเหมือนเครื่องปรับอากาศที่มีรูปร่างเป็นคน
หลินเย่มีสีหน้าสำนึกผิด “ขอโทษนะ เป็นความผิดของผมเอง”
ผีหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเป็นเลิศ ใบหน้าบวมไปครึ่งซีก เอ่ยขอโทษเสียงเบาอย่างทั้งเสียใจทั้งน้อยใจ
ห้องถ่ายทอดสดแทบระเบิด
หลินเย่ยังพูดต่อ “ซูซู อย่าหักคะแนนผมนะ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”
“และจะไม่ทำให้คุณบาดเจ็บอีก”
“จริง ๆ นะ”
เขาอยากให้ซูซูอยู่ข้างกาย
หลินเย่ต้องการซูซู
ในหัวของเขามีแต่เรื่องอิกริส คู่แข่งหัวใจที่จะแย่งคนของเขาไป
ซูยวนอยากจะบอกจริง ๆ ว่าเขาคิดมากไปแล้ว
พรุ่งนี้เธอก็จะสะบัดก้นหนีไปแล้ว
ซูยวนทำหน้าใจกว้าง “ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้ก็แล้วกัน”
ดีจริง ๆ
หลินเย่จุมพิตกลางฝ่ามือของซูยวนอย่างระมัดระวัง “ซูซูดีที่สุดเลย”
เขาเป็นฝ่ายอุ้มลูกแมวขึ้นมา ยื่นมือไปหยอกมัน ท่าทางแข็งทื่อ เห็นชัดว่าไม่คุ้นเคย แต่ก็ยังฝืนกลั้นความอึดอัดไว้
“ลูกแมวที่ซูซูให้มาน่ารักเหมือนซูซูเลย”
“ผมชอบมาก”
ซูยวนเหลือบมองท่าทางของหลินเย่
ดูไม่เหมือนชอบเลยสักนิด
ซูยวน: 【ระบบ ตรวจสอบความคืบหน้าการเยียวยา】