ระยะทางเหลืออีก 500 เมตร
ซูยวนกับพวกเริ่มพบกับกลุ่มอื่น ๆ
เมื่อเหลือระยะทางอีก 200 เมตร พวกเขาก็เดินออกจากกองขยะร้างได้สำเร็จ และเข้าสู่ลานกว้างของสถานีรถไฟ
ด้านนอกลานกว้างมีบันได รถจึงขึ้นมาไม่ได้
ผู้รอดชีวิตทยอยกันเดินออกมาจากคนละทิศทาง ปรากฏตัวบนลานกว้าง
“ในที่สุดก็มาถึงสักที!”
ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น
“เดี๋ยวก่อน สถานีรถไฟแห่งนี้ถูกทิ้งร้างไปแล้วชัด ๆ ไม่มีทางมีรถไฟเข้ามาจอดได้หรอก”
สถานีรถไฟดูรกร้างอย่างเห็นได้ชัด ลมพัดผ่าน ฝุ่นหนาที่ปกคลุมพื้นก็ฟุ้งกระจายขึ้นมา
ตัวเลขนับถอยหลังบนท้องฟ้าแสดงว่า: 2:14
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้รอดชีวิตก็ปรากฏตัวบนลานกว้างมากขึ้นเรื่อย ๆ
เดิมทีมีอยู่กว่าสี่ร้อยคน แต่พอผ่านไปสองวันกลับเหลือไม่ถึงหนึ่งร้อยคน
ตัวเลขนับถอยหลังบนท้องฟ้าลดลงจนเป็นศูนย์อย่างรวดเร็ว
หมอกแดงเริ่มแผ่ขยายออกไป โดยมีลานกว้างเป็นศูนย์กลาง ทุกสิ่งรอบด้านล้วนถูกหมอกแดงกลืนกิน
เผยเจาคว้ามือซูยวนไว้ พลางมองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
สายตาของซูยวนกวาดผ่านฝูงชนที่กำลังวุ่นวาย ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลอมเขียวคู่หนึ่ง
ไม่รู้ว่าเคลอสโผล่มาอยู่กลางฝูงชนตั้งแต่เมื่อไร ไร้ซึ่งสัญญาณบอกล่วงหน้าแม้แต่น้อย
ขณะที่ซูยวนกำลังถามระบบว่าความสามารถของเคลอสคืออะไร เผยเจาก็พลันขยับมาบังสายตา น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย
“ห้ามมองเขา”
ในเวลานั้นเอง บนท้องฟ้าก็ปรากฏกลุ่มก้อนสีแดงราวกับเส้นเลือดที่พันกันยุ่งเหยิง ตรงกลางกลุ่มเส้นเลือดสีแดงมีสีขาวจาง ๆ และมีรอยแยกสีแดงเส้นหนึ่งอยู่ตรงกลาง