“เพลงพื้นบ้านบอกใบ้ถึงงานแต่งงาน”
หนิงเฟยเห็นว่าทั้งสามคนไม่ได้ขัดจังหวะ จึงวิเคราะห์ต่อว่า “แขวนโคมแดง จันทร์ขาวคล้อยต่ำ เกี้ยวเจ้าสาวมุ่งสู่หมู่บ้านเก่าทางตะวันตก
หมายถึงเมื่อพระจันทร์ลอยขึ้น ก็จะแขวนโคมแดง และสถานที่จัดงานแต่งงานอยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน”
“แขกในงานแต่งงาน นอกจากมนุษย์กบที่ถูกปนเปื้อนแล้ว ก็มีแต่คนแปลกหน้าที่เพิ่งเข้าหมู่บ้าน”
“วันแต่งงาน เทียนแดงห้ามดับ บางทีอาจมีช่วงเวลาที่กำหนดไว้ด้วย”
“ตัวงานแต่งน่าจะเป็นพิธีบูชายัญอย่างหนึ่ง”
อย่างนี้ก็ตรงกันแล้ว
หญิงคนนั้นที่พวกเขาไปพบตอนกลางวัน เคยเขียนคำว่า ‘บูชายัญ’ ไว้
หญิงคนนั้นคงกำลังเตือนพวกเขาจริง ๆ
งานแต่งงานในวันพรุ่งนี้ แท้จริงแล้วคือพิธีบูชายัญ
“พวกเราทุกคนเป็นเครื่องสังเวย” ซูยวนกล่าวความจริงออกมาอย่างสงบนิ่ง
อันหลานเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ไหนเลยจะเคยเห็นความทุกข์ยากของคนชั้นล่างเช่นนี้ นางโกรธแค้นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่อย่างยิ่ง ตอนนี้ไม่สนใจแล้วว่าจะเป็นพิธีบูชายัญหรือไม่
นางเพียงอยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็ว ๆ จะได้กำจัดต้นตอของหายนะเสีย!
“ถ้างานแต่งอยู่ทางตะวันตก ซุนเจียกับเติ้งเคอจะเป็นไปได้ไหม?” หนิงเฟยถามอย่างหยั่งเชิง
ซุนเจียกับเติ้งเคอต่างก็เป็นผู้ช่วยที่สหพันธ์จัดสรรให้ศาสตราจารย์ซ่ง เช่นเดียวกับเขา
ทั้งสามคนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด นับตั้งแต่ถูกจัดให้อยู่ด้วยกัน
ตอนนี้ยังหาทั้งสองคนไม่พบ หนิงเฟยจึงอดเป็นห่วงไม่ได้