“ของบำรุง ของบำรุงสดใหม่!”
เสียงแหบพร่าฟังไม่น่ารื่นหูดังมาจากช่องท้องของคางคกยักษ์
ลิ้นของมันเริ่มโจมตีทุกคนบนแท่นวงกลมอย่างไม่เลือกหน้า ลิ้นมีหนามรัดคนแน่น ก่อนจะเหวี่ยงเข้าไปในปากทันที
ฟันเหลืองขุ่นบดเคี้ยวเนื้อสด มันส่งเสียงครางอู้อี้อย่างพึงพอใจ
ดวงตาคู่หนึ่งเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้าสุดขีดเมื่อได้สัมผัสเลือดเนื้อสดใหม่
“กลิ่นแห่งความหวาดกลัว ช่างโอชะเหลือเกิน”
“เจี๊ยก ๆ ๆ!”
“เจ้าสาว! เจ้าสาว!”
คางคกตัวนี้กลายพันธุ์เพราะกินผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความแค้นเข้าไปมากเกินไป แม้ตอนนี้มันจะกลายเป็นอสูรอันตรายยิ่งยวดที่พูดภาษามนุษย์ได้และสร้างโลกดันเจี้ยนขึ้นมาแล้ว แต่มันก็ยังมีความคิดเรียบง่าย
มันเชื่อว่าเพียงประกอบพิธีบูชายัญในงานแต่ง ก็จะได้อาหารที่อัดแน่นไปด้วยความแค้นมาเป็นของกิน
จู่ ๆ รูม่านตาของมันก็หดเป็นเส้นตั้ง ลูกตากลมใสประหนึ่งลูกแก้วสะท้อนเงาของโจวซื่อ
กลิ่นเหม็นชะมัด!
กินให้หมด! กินทั้งหมดเลย!
ลิ้นของคางคกกวาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง พันสมาชิกทีมเจ้าบ่าวที่เพิ่งได้สติกลับคืน แล้วกลืนพวกเขาลงท้องในยามที่หวาดกลัวที่สุด
ต่อไปก็ถึงคิวของสดใหม่แสนอร่อยชิ้นสุดท้ายแล้ว
ซูยวนจูงเจ้าสาว ส่วนโจวซื่อก็ลากหนิงเฟยหลบหลีก
หนิงเฟยกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบกว่าจะประคองตัวหยุดได้ “สวรรค์! สวรรค์เอ๊ย!”
ตอนนี้พวกเขาแยกกันอยู่ทั้งสี่ทิศรอบคางคก
ตามแผนที่ตกลงกันไว้ พวกเขาจะร่วมมือกันโจมตีเพื่อสังหารและสะกดมันไว้!
ซูยวนขยับคอ เธอไม่ได้ลงมือจริงจังมานานแล้ว
เธอสวมปลอกสวมนิ้วตอกหมุดสีฟ้าขาวทั้งสองมือ ก่อนกำชับว่า “พาเจ้าสาวไปหลบข้าง ๆ”