ปีศาจคางคกสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนั้นอีกครั้ง แต่กลิ่นอายเมื่อครู่ชัดเจนว่ามาจากมนุษย์ชายผู้น่าเกลียดคนนั้น
“ไอ้ตัวน่าเกลียด!”
ซูยวนกำมีดแล่เนื้อแน่น แล้วแทงใส่ลูกตาของมันอย่างแรง
“กร๊อบ!”
มีดแล่เนื้อกลับหักเป็นเสี่ยง ๆ ในทันที
สมแล้วที่เป็นของคุณภาพต่ำ สหพันธ์นี่ขี้เหนียวเสียจริง!
“มนุษย์!”
“เรียกบรรพบุรุษแกมารนหาที่ตายหรือไง?”
ซูยวนกำเศษมีดแล่เนื้อไว้ในฝ่ามือแน่น แล้วเร่งใช้พลังเสริมทั้งหมดให้ไหลมารวมอยู่ที่มืออีกครั้ง
หมัดหนึ่ง หมัดแล้วหมัดเล่า!
“อ๊บ!”
เสียงร้องของกบดังสนั่น ลูกตาของคางคกแตกกระจายคาหมัดของซูยวน
ซูยวนยังคิดจะทุบลูกตาอีกข้างให้แหลก แต่กลับถูกคางคกสะบัดตกลงมาเสียก่อน
เธอฝืนทรงตัวไว้ได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะยืนขวางอยู่เบื้องหน้าจี้หลิ่น
“หัวหน้า ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?”
ในดวงตาของจี้หลิ่นเหลือเพียงแผ่นหลังของซูยวน
อารมณ์ยากจะพรรณนาพลุ่งพล่านอยู่ในใจเขา “คุณไม่ควรเข้ามาเลย”
ปีศาจคางคกยกเท้าพังผืดมหึมาขึ้นอีกครั้ง ก่อนฟาดลงมา หมายจะบดทั้งสองให้กลายเป็นเนื้อเละ
ซูยวนออกแรงสุดกำลังผลักจี้หลิ่นออกไป ส่วนตัวเองกลับถูกเท้าพังผืดกดทับลงอย่างแรง
“ซูยวน!”
“แม่ตัวดี!”
“อายวน!”
ซ่งสือซิวถอนแสงศักดิ์สิทธิ์ออกจากตัวเฟิงเย่า พลางร้อนใจอยากไปหาซูยวน
ฉินอวี่มาถึงพอดี เขารับจี้หลิ่นที่ถูกซูยวนผลักออกมาไว้ แล้วมองไปทางซูยวนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
จี้หลิ่นกำหมัดแน่น สายฟ้ามีทีท่าว่าจะฟื้นคืนพลังขึ้นมาอีกครั้ง
โจวซื่อเบิกตาจนแทบถลน “กระต่ายน้อย!”
กระ...กระต่ายน้อย?
จี้หลิ่นหันไปมองโจวซื่อ เขาเรียกซูยวนว่าอะไรนะ?