“พอได้แล้ว”
ซูยวนไม่สนใจจะดูพวกเขาเถียงกันต่อ เธอยกมือชี้ไปทางประตู “ไสหัวไปให้หมด”
ซ่งสือซิวกับโจวซื่อกลับไม่มีใครเอ่ยปากขออยู่ต่อ
ทั้งคู่คิดตรงกันอย่างประหลาด: ดูสิ ยัยตัวเล็ก (อายวน) ไม่ได้ไล่แค่ฉันไป ดูท่าเขาก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นเหมือนกัน
“ปัง!” ซูยวนปิดประตูใหญ่ใส่หน้าโดยไม่ลังเล
ระบบรักษาความปลอดภัยของอพาร์ตเมนต์นี้ยังหละหลวมเกินไป เธอต้องไปบอกที่รักเซี่ยกัวสักหน่อยแล้ว
สายตาของซูยวนตกลงบนเครื่องหอมบนโต๊ะ เธอโมโหจนหยิบมันฟาดใส่กระจกทันที
หน้าต่างกระจกจากพื้นจรดเพดานแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
ระบบตัวสั่นงันงก: ทุบกระจกไปแล้ว คราวนี้คงทุบเขาไม่ได้อีก
ซูยวนไม่ปล่อยระบบไปเช่นกัน: 【ไอ้ระบบเฮงซวย ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก】
ระบบพยักหน้ารัวราวกับไก่จิกข้าว: 【คราวหน้าระบบนี้จะเตือนโฮสต์ทันทีแน่นอน!】
เตือนอย่างเดียวแล้วมันมีประโยชน์อะไร ระบบไร้ประโยชน์จริง ๆ
ซูยวนตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดไป ก็ได้รับข้อความจากเซี่ยกัวเตือนว่าวันนี้เป็นวันสอบใบขับขี่ของสหพันธ์
เธอเป็นพลเมืองที่เคารพกฎหมาย จะไปขับรถไม่มีใบอนุญาตซึ่งเป็นเรื่องอันตรายได้ยังไง
น่าเสียดาย พอเปิดประตูออกมา กลับไม่มีใครยอมปล่อยเธอไป
ผู้ชายสามคนสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตรยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ทั้งสามมองหน้ากันไปมา ก่อนจะแนะนำตัวกันคร่าว ๆ
โจวซื่อเป็นปรปักษ์กับซ่งสือซิวมากกว่าจี้หลิ่นเสียอีก ถึงขั้นยืนใกล้จี้หลิ่นมากกว่า
“หัวหน้าหน่วยจี้ ยัยตัวเล็กเพิ่งเข้าหน่วย ยังไม่เคยออกไปทำภารกิจ ในฐานะหัวหน้าหน่วย คุณต้องช่วยจับตาดูเธอให้ดีนะ”